Garip.
Altta, gülümseyen bir resmim var. Ama ne alttaki yazıyı ne de bunu yazarken gülümsüyordum.
Keşke psikologa bu hafta gitmeye başlasaydım, belki bugün kendimi daha iyi hissederdim (daha telefon bile etmedik).
Normal şartlar altında yediğim zaman kusacağım bir şeyi, yarı çiğ bir pizzayı kendime yedirdim. Biraz karnım ağrıyor. Gözümün önünde sürekli başarısızlıklarım dolanıyor. Zar zor geçtiğim kolay dersler, bir sürü çalıntı malzeme kullandığım eski oyunlarım (gerçekten "çalıntı" olup olmadıkları tartışılabilir, ama sonuçta sahiplerinden izin almadan kullandığım materyaller var ve bu beni şerefsiz bir hırsız gibi hissettirmeye [belki de öyle olduğumu bana hatırlatmaya] yetiyor), en parlakları bile aslında sönük olan fikirlerim.... Hepsi. Birkaç hafta önce aynı şeyleri hatırlayıp kaynar suyla banyo yapmıştım, bu sefer daha farklı bir şey yaptım. Çiğ bir yemek yedim, beni zehirleyip zehirlemeyeceğini umursamadan.
Hayattaki en zor şeymiş meğer, düzgün bir insan olarak kalabilmek. Kıskançlık ve öfke bulutları. Akıtamadğım gözyaşları.
-
Cesaretten fazlasına ihtiyacım var.
-
