Aşırı Doz Yanılsama

Güncel blog

2010-07-25T20:42:00.000+03:00

Çok uzun bir süredir güncellemediğim Aşırı Doz Yanılsama'da benim asıl blogum olan Kasım'ın Son Günü Dondurma Seven Adam'dan yeteri kadar bahsetmediğimi fark ettim.

Evet, kişiliğim değiştikçe yazılarımı 2008 yazı öncesi ve sonrası olarak ikiye ayırmıştım. Aşırı Doz Yanılsama 2008 yazı öncesini içerirken Kasım'ın Son Günü Dondurma Seven Adam benim iki yıldır yazdığım yazıları barındırıyor.

Aşırı Doz Yanılsama'daki halimden nefret ediyorum...

Öncelikle Lost in Nightmare oyununu bitirdim hele şükür öldü.Ölmeye ölmeye depresyona girdim :D Oyun muhteşemdi.İkinci oyunu çıkacak mı ? Çıkacaksa bekliyorum.Sanırım en son 2'nin demosu çıkmıştı.Güzel oyundu :)

2010-07-23T23:17:00.000+03:00

Sanmıyorum. İkinci oyun için gerçekten yapılmaya değecek, bir Hollywood devam filmine benzemeyecek bir fikir aklıma gelmediği sürece hayır.

Sorunuz.

2009-06-07T02:15:00.000+03:00

Geçenlerde cesaret kavramı üzerinde düşünürken şunun farkına vardım: Zayıflıklarımı göstermekten çekinmem, kibirli/gururlu bir hareketten ziyade, zayıf görünmeye karşı beslediğim bir korkunun sonucu. Zayıf olmanın kendisinden bile korkmuyordum zayıflığımın görünmesinden korktuğum kadar. Hatta belki bu yazıyı İngilizce yazmamamın sebebi bile sadece bu karışık cümleleri çevirmeye üşenmem değil?

'Hayattaki problemler' hakkındaki görüşlerden birisi, sorunların birer buzdağı olduğu ve bizim sadece ufak bir kısmını görüyor olduğumuz. Benim için bu geçerli değil, ben suyun altındayım. Sorunlarımın, algıladığımdan çok daha büyük olmadığını biliyorum. Kötü giden şeyleri düzeltmek için imkanlarım var, sadece bu uzun zaman alacak; buzdağı, elinde imkanlar olmayanlar veya imkanları kullanamayanlar için.

Ama söz konusu akıl hastalığı olunca bu sorunu bir çığa benzetiyorum. Ufak, önemsiz bir kartopu yuvarlanıyor ve başka karları devirir. Su damlalarının miktarı bir seli sabit hızla artırırken, bu hız artışı bir çığda ivmeli bir şekilde gerçekleşiyor. Kendimi kötü hissettikçe ya insanlar benden uzak duruyor ya da insanları ben kırıyorum ve onları ben kaçırıyorum. Aylardır kimseyi kırdığımı hatırlamıyorum, ama neden bu kadar yalnızım? Başka 'sağlıklı' insanlar birbirlerini o kadar çok kırarken, küçük düşürürken benim yaptıklarım çok mu fazlaydı?

Bu yazıya sonra devam edebilirim.

AGS Eğitselleri 2: Script yazımına basit bir giriş

2008-09-18T14:51:00.010+03:00

Kullanıcıları kod yazmaya teşvik etmek için olsa gerek, eski versiyonlarda bulunan, sınırlı seçeneklere sahip olan Komut Seçme ekranı yeni versiyonda kaldırılmış. Mesela eskiden bir kapının üzerine göz ikonu ile tıklandığında bir yazının çıkmasını basit bir Komut Seçme ekranından ayarlayabiliyorduk ama artık bunu yapmak için önceki eğitselde anlattığım işlemi uygulamamız gerekiyor. Bu yüzden kod yazımını anlatmaya şimdiden bir başlangıç yapmak istedim.

AGS, C tabanlı bir script sistemi kullanıyor. Eğer C/C++’da tecrübeliyseniz AGS Scripting’e alışmanız zor olmayacaktır.

AGS Scripting’in C’den en önemli farkları, AGS’de sadece birer fonksiyonların içini komutlarla dolduruyor olmamız (yani #include’ları filan yazmamıza gerek yok) ve AGS’nin kendine özel çok sayıda fonksiyona sahip olması (her AGS’ye özel komut (mesela NewRoom) aslında bizim tanımlamamıza/yazmamıza gerek kalmamış birer C fonksiyonudur).

Bu örnekte yapılan şey, hHotspot1_look() fonksiyonunun içine, bu fonksiyon çağırıldığı zaman (yani kapıyı temsil eden hotspot’ı incelediğimizde) çalıştırılacak komutları yazmak.

C’de bir fonksiyonun içine yazılanlar, { ile } arasındadır (Eğer ilk {‘den sonra başka {‘ler de kullanırsanız o zaman fonksiyon, kullanılan {‘le aynı sayıdaki } ile biter).

AGS’deki her bir komutu teker teker anlatmak yerine, istediğiniz bir komuta nasıl ulaşabileceğinizi anlatayım:

Oyuncunun bir inventory item’a sahip olmasını istiyor ama bunu gerçekleştiren komutun ne olduğunu bilmiyorsunuz mesela. Help/Dynamic Help ile Dizin’de (veya İçindekiler’de Scripting’in altında istediğiniz script’in konusuyla ilgili olabilecek klasörde) sıralı kodlara göz atmanız, uğraştırıcı ama etkili bir yol (Inventory items klasöründe değil de character functions’ta listelenmiş, çünkü bir karakterin bir nesneye sahip olması, karakterle ilgili bir komuttur).

Buradan AddInventory komutunun açıklamasını inceliyoruz.
Verilen örnekte cEgo.AddInventory(iKey); komutu kullanılmış.

AGS’nin nesne tabanlı programlamasında c ile başlayanlar karakterlerin, i ile başlayanlar da inventory nesnelerinin
isimlerini temsil etmekte (AGS’nin sağdaki arayüzünden Characters ve Inventory Items’tan ihtiyacımız olan
isimleri öğrenebiliriz).

Demek ki fonksiyonun içine yazılması gereken kod cEgo.AddInventory(iKey);

C’nin kod formatı   Kod(parametre,parametre,parametre, ….); şeklindedir. Bir kodu bitirmek için ; kullanılır,
parametreler de ( ile ) arasına virgülle ayrılarak yazılır. Eğer o kod hiçbir parametre almıyorsa  
(mesela RestartGame)
o zaman RestartGame(); şeklinde yazılır.

Nesne tabanlı kodlamada ilk önce o nesnenin ismi  (mesela Ego karakterinin script ismi cEgo,
ama oyuncu karakteri tanımlamak için player da kullanılabilir), nokta, sonra kodun kendisi yazılır.

player.AddInventory(iKey);  ile AddInventory(2); aynı işlevi görür.
Nesne tabanlı kodlamada parametreler genellikle isimken öbüründe kullanılacak nesnenin numarasıdır.

Kodu klavyeyle kendiniz yazarken farkedeceksinizdir, AGS kodu isteğinize göre kendisi tamamlabiliyor.
cEgo’dan sonra noktayı koyduktan sonra çıkanlardan da AddInventory’i bulabilirsiniz.
(yani eğer üzerinde işlem yapılacak doğru elemanı –burada cEgo- bulduktan sonra Help’e bile bakmanıza gerek
kalmıyor).

 Bu sefer ChangeRoom’u deneyelim.

Karşınıza böyle bir şey çıkacak. Burada girmeniz gereken parametrelerin türleri belirtiliyor.

Başında optional olanları girmenize gerek yok, mesela burada yeni odanın x ve y değerini girmezsek
o zaman eski x ve y değerleri kullanılmakta.

Bir komutun hangi parametresinin ne yaptığını görmek için o komutu Help’te incelemenizi tavsiye ederim.

int room ile kastedilen şey, Ego karakterinin gideceği yeni odanın numarasıdır (int: tam sayı, integer demektir).

Sanırım bu kadar bilgi başlangıç için yeterlidir? İleride kod yazımı hakkında daha ayrıntılı bilgiler vereceğim.

Adventure Game Studio v3.0- Başlangıç

2008-09-18T14:51:00.007+03:00

Adventure Game Studio (AGS) ile oyun yapmaya nasıl başlanılması gerektiğini anlatan bu makaleyi yenilememin nedeni hem varolan makalenin AGS’nin eski sürümüne dair olması, hem de makaleyi yayınladığım web sitemin (coolbluegames.com) ölmüş olması.

AGS, bir adventure oyunu yapmak için en kullanışlı programlardan biridir. Basit arayüzü ile (gerçi artık o kadar basit değil) yapmak istediğiniz macera oyunlarındaki karakter, envanter eşyaları, dialoglar gibi macera oyunlarındaki önemli öğelerin ayarlarını yapabilirsiniz. Ve AGS ile basit bir macera oyunu yapmak için programlama bilmenize gerek yoktur, ama AGS ile beraber gelen AGS Script'i öğrenirseniz yaptığınız oyuna yeni özellikler ekleyebilirsiniz. Mesela Asporia: Gizli Tehdit gibi bir RPG yapmak için AGS scripting'i bilmek gerekiyor. Yani AGS sadece adventure oyunları yapmaya yaramıyor, isterseniz script kullanarak bir dövüş oyunu bile yapabilirsiniz.

Ve en önemlisi de, AGS’nin yeni sürümüyle birlikte oyunda herhangi bir olay gerçekleşebilmesi için (mesela kapıya tıkladığınızda oyuncunun “Güzel kapı” demesi kadar basit şeyler için bile) artık kod yazmanız gerekiyor. Size bazı basit kodlara nasıl ulaşabileşeceğinizi de göstereceğim.

AGS Arayüzü

Arayüzdeki bazı bölümler AGS-Başlangıç seviyesi için uygun değil ve bir macera oyunu yapabilmeniz için o bölümlere girmek zorunda değilsiniz. Bu bölümlerde "Başlangıç için gerekli değil" yazıyor. O kısımların nasıl kullanıldığını daha sonra yazacağım makalelerde açıklamayı düşünüyorum.

General Setting: Buradan oyunumuzla ilgili genel ayarları yapabiliriz. Mesela Resolution ile oyunun çözünürlüğünü, Default transition when changing rooms ile oyundaki odaların değişme efektini filan ayarlayabiliriz.

Colours: Oyununuz içinde, seçtiğiniz renk derinliğine göre kullanılabilecek renkleri ve renklerin sayısal değerlerini (kod içinde kullanabilmek için) görebileceğiniz yardımcı bir kısım. Başlangıç için gerekli değil

Sprites: Oyunda kullanılacak olan bütün 2D grafik öğelerini buradan oyuna ekleyebilir ve kullanabilirsiniz.

Text parser: Metin tabanlı bir oyun yaptığınız takdirde, oyuncunun gireceği kelimelerle ilgili ayarları (mesela eşseslilik veya oyun tarafından ihmal edilecek kelimeler) yapabileceğiniz kısım. Başlangıç için gerekli değil

Lip sync: Çok gelişmiş bir oyunda, karakterlerin dialoglarında kullandıklar heceler, karakterlerin dudak hareketlerini belirleyebilir. İşte burada gerekli ayarlar yapılıyor. Başlangıç için gerekli değil

GUIs: Oyununuzdaki arayüzlerin ayarları. Mesela default bir AGS oyununda mouse imlecini ekranın üstüne getirirseniz bir menü ortaya çıkıyor. İşte bunları GUIs bölümünden ayarlıyorsunuz. Başlangıç için gerekli değil

Inventory Items: Oyundaki envanter eşyaları. Bunlar da anahtar, dergi, yumurta, kalem gibi adventure oyunlarında kullanılacak eşyalar.

Dialogs: Oyundaki karakterler arası konuşmalar.

Views: Sprite Manager ile oyuna eklediğiniz sprite'ları karakterler ve (eğer animasyon kullanıyorsa) objeler için kullanırken View bölümünden gerekli sprite'ları düzenlemeniz gerekir.

Characters: Oyununuza karakter ekleyeceğiniz ve gerekli ayarları yapacağınız yer.

Fonts: Oyundaki yazıların fontlarını düzenleme. Başlangıç için gerekli değil

Global variables: İleride scriptleri etkin bir şekilde kullanmaya başlayacağınız zaman ihtiyaç duyabileceğiniz bir kısım, global değişkenler. Başlangıç için gerekli değil

Scripts: Oyunda kullandığınız scriptleri düzenleyebileceğimiz bir yer. Başlangıç için gerekli değil

Plugins: Eğer AGS’ye ek olarak plug-in yüklediyseniz, oyunda bu pluginin kullanımını düzenleyebileceğiniz kısım. Başlangıç için gerekli değil

Rooms: AGS içerisindeki en önemli kısımlardan birisi, oyunda kullanılacak sahneler. Kullanımını ayrıntılı bir şekilde anlatacağım.

Translations: Eğer oyununuzu birden fazla dilde yayınlamak istiyorsanız, çeviri dosyalarını düzenleyebileceğiniz bir kısım. Başlangıç için gerekli değil

İlk Oyunumuzu Yapalım

Eveet, artık işe başlayabiliriz. Şimdi AGS'yi açın ve Start a new game'i ve Default Game’i seçin. Çıkan boşluklara oyunun ismini, oyunun sahip olmasını istediğiniz dosya adını yazın data dosyalarının yer almasını istediğiniz klasörü belirleyin.

Karşınıza AGS’nin start-up ekranı çıkacak; eğer her AGS’yi açtığınızda bu ekranı görmek istemiyorsanız File/Preferences ile çıkan pencerenin sol tarafındaki Editor Appareance’deki When the editor starts up’tan bunu ayarlayabilirsiniz.

Şimdi sağ taraftaki AGS arayüzünden General Settings’i açıp oyunun çözünürlüğünü seçelim. Size tavsiyem şimdilik 320*240'ı ve her ihtimale karşı 32-bit’lik color depth’i seçmeniz.

Başka bir tavsiyem de Scripting bölümünden Enforce new-style strings’i ve Enforce object-based scripting’i false yapmanız. Bu seçenekler, AGS’deki bir takım yenilikleri kullanmanızı zorlamaktan başka bir şey yapmıyorlar, başlangıç seviyesindeki bir yapımcının bunları kapatmakta hiçbir kaybı olmayacaktır.

Şimdi Paint'i açın ve 320*240 boyunda bir oda resmi yapın.

Bu resmi de bilgisayarınıza kaydedip kullanabilirsiniz.

Sonra Rooms’tan 1’in Edit room’unu seçip odamızı yaratalım.

Background to Display’i Main Background olarak bırakıp yanındaki Change butonuyla odamızı oyuna yükleyelim. (Main Background’ın altındaki import new background, animasyonlu arkaplanlar için filan kullanılıyor. Şimdilik onunla işimiz yok)

F5’e (veya AGS’deki Run butonuna veya Build/Run’a) basın ve oyunu test edin.

Şimdi odanın tam ortasında hareketsiz bir adamın (adı Roger ) olması ve oyunun pencere içinde açılmış gerekiyor.

Roger odanın tam ortasında, çünkü henüz 2 boyutlu düzlemdeki koordinatlarını belirlemedik, ve default olan x=160 y=120 koordinatı kullanılıyor.

Roger hareket edemiyor, çünkü henüz Walkable Area'ları düzenlemedik.

Room Editor'de mouse'u odanın üstünde gezdirdiğimizde Mouse Pos. yazısının sağındaki sayıların değiştiğini fark ettiniz mi? İşte bunlar oyundaki koordinatlar. Oyuncu karakterin odanın neresinde başlamak istediğini belirleyin (örneğin x=150 y=210 benim yaptığım oda için uygun bir koordinat) ve bu sayıları Characters ekranında Roger'ın (cEgo) sağ alttaki Start in room bölümündeki boşluklarına yazın.(160 - 120'nin yerlerine).

Walkable Area'ları ayarlamak için ise Show this room's bölümünden walkable areas'ı seçin. Sonra sağ üstteki çizim butonlarından birini seçerek (mesela Draw Freehand) aynı Paint'te olduğu gibi oyuncunun yürüyebileceği alanları çizin (ve Fill Area ile içini doldurmayı unutmayın.). Mesela benim çizdiğim odadaki gri renkli zemin. Tekrar odayı kaydedip oyunu test edin. Eğer bir şeyleri yanlış yapmadıysanız bu sefer Roger'ın yürüyebildiğini göreceksiniz.

Şimdi işi biraz daha ilerletelim. Size hotspotları anlatayım.

Hotspotlar, bir adventure oyununda örneğin bir kapıya tıkladığınızda yeni bir odaya geçmeniz veya bir vazoyu incelemek için göz ikonuyla tıkladığınızda size o vazo hakkında bilgi verilmesi gibi olayların sağlandığı room içindeki arealardır. AGS'de hotspotları oyuna nsaıl walkable area eklediyeseniz öyle de ekleyebilirsiniz. Show this room's bölümünden Hotspots'u seçin ve kapının üstünü bu hotspot ile kaplayın.

Şimdi kapıyı incelediğimiz zaman bir mesaj çıkmasını istiyoruz. Sağ alttaki menüden yarattığımız Hotspot’ı seçip (sağdaki resimde 1 diyor ama sizin yarattığınız muhtemelen 0’dı) events’e tıklayıp oyuncunun hotspot’la çeşitli etkileşimleri sonucu nelerin gerçekleşeceğini belirliyoruz.

Mesela kapıya göz ikonuyla tıkladığımızda ekranda “Guzel bir kapi” yazmasini sağlamak için Look at hotspot’a tıklayın. Çıkan isim boşluğuna bir şey yazmak zorunda değilsiniz ama “… “ya tıklayarak kodları yazmamız gerekecek.

Bu { ile } arasına istediğimiz kod parçasını yazıyoruz. Mesela ekranda “Guzel bir kapi” yazması için yazmamız gereken kod Display(“Guzel bir kapi.”);

İşi biraz daha ilerletelim ve size oyunda odalar arası değişimin nasıl yapıldığnı göstereyim.

Oyunda değişen odalar olabilmesi için önce ne lazım? Tabi ki yeni bir oda... AGS’nin sağındaki Rooms’a sağ tıklayıp Blank Room’u seçin ve yeni bir oda yaratın.

İsterseniz 2'nci odanın (daha doğrusu; sahnenin) arkaplanı bu olsun?

Birinci odadaki kapıya dokunduğumuzda bu odaya girebilmemiz için, birinci odaya geri dönün ve kapının üzerindeki hotspot’taki Interact hotspot’a biraz önceki işlemleri uygulayarak kod olarak NewRoomEx(2,70,200); yazın. Buradaki 2, oda numarası; 70 ve 200, başlama noktasının X ve Y değeri. (Eğer benim başlarda verdiğim tavsiyeyi gözden kaçırıp Enforce object-based scripting’i true olarak bıraktıysanız, yazmanız gereken kod player.ChangeRoom(2, 70, 200); olacaktır. İkisi de aynı işi görüyor, ama eğer o seçenek true olarak kalırsa ilk verdiğim türdeki kodları kullanamıyorsunuz).

Şimdilik sanırım bu kadar yeter. Şimdi sırada karakter hazırlama, oda scripti ve dialog scripti yazma gibi konular hakkındaki makalelerde.

Kolay gelsin :)

Ahmet "Gord10" Kamil Keleş

Casper

2008-07-04T17:00:00.000+03:00

...sonra bir şeyler yazarım belki..

Bahçede kahvaltı

2008-07-03T21:53:00.006+03:00

Şifa dilekleri için herkese teşekkür ederim. Birkaç gün daha kullanmam gereken antibiyotiklerin beni yorması ve arasıra öksürük nöbetleri geçirmem dışında oldukça iyiyim.

Fotoğrafın adı "Bahçede Kahvaltı", ama bu bir kahvaltı değil, akşam atıştırmasıydı (ne biçim bir diffuse glow kullanmışım, bütün gökyüzü bembeyaz olmuş. Heh). Hava çok daha karanlıktı ama objektifi uzun süre açık kalacak şekilde ayarladığım için böyle bir görüntü yakalayabildim.

Dandik bir fotoğraf. DeviantArt'a koymaya utandım. Ama bu fotoğrafı sevdim, çünkü bana güzel şeyleri hatırlatacak: Hastalıktan sonra sağlığa kavuşmayı ve huzuru. Evde anne ve babamın var olduğunu ve kimsenin beni rahatsız edemeyeceğini bilerek yediğim bir fırın pizzası, yanında en sevdiğim kupamda bir sütlü kahve.

---

Bilgisayarım özellikle bu son günlerde sürekli kilitlenip duruyor (bu yazıyı yazarken de sürekli kilitlendi, iyi ki autosave şeyşi var). Sinir bozucu. Tamirci çağıracağım. İşe bak, bilgisayar mühendisliğinde okuyorum ama bilgisayarımın neden kilitlendiğini bilmiyorum. "Ahmet nasıl olsa bilgisayar mühendisliğinde. Ve eskiden oyun yapıyormuş. Şimdi o bilgisayardan çok iyi anlar." beklentisi rahatsız edici.

---

Saçımın uzamasını da sevmiyorum. Yine koyuna döndüm. Courage Mask'teki halimden biraz daha uzasın saçım, hemen koyuna dönüyorum. Keşke saç uzunluğum hep o uzunlukta kalabilse. Ve kaşlarımı da hep gizleyebilsem. Yarın sabah ilk işim berbere gitmek olacak.

---

Sürekli madde madde yazmaya başladım. İyice dağılmış düşüncelerimi en iyi bu şekilde ifade edebiliyorum. Sonra yine eski halime dönerim, eheh.

---

Snake oyunumun gelişmeleri iyi gitmiyor. Birkaç gündür bir kuyruk kodlamaya çalışıyorum: Yılanın kuyruğunu da yanlara doğru, parabolik bir şekilde hareket ettirebileceğiz. Parabolik hareketi sağlayabildim, ama bunu yaptıktan sonra yılanın kuyruğu kopuyor (ve nedense bazı yönlere hareket ettiği zaman da kuyruk, ekrandan aşağıya doğru düşüyor). Algoritmamda ciddi bir mantık hatası yapmış olmalıyım ama bunu bulamıyorum. Pıff.

---

Rüyamda, yeni korku oyunları yaptığımı ve onları oynadığımı görüyorum. Onlardan bir tanesini şu an net bir şekilde hatırlıyorum, istesem şimdi bile yapmaya başlayabilirim, ama o kadar güzel bir oyun değildi. Yine de belki o gördüklerimi sonra geliştirebilirim.

---

Güzel bir fotomanipülasyon çalışmasına başlamak üzereyim. Bittiğinde görürsünüz neyle ilgili ve nasıl olduğunu.

---

Dün gece gördüğüm bir fotoğrafın da etkisiyle, çok uzun süredir yazmak istediğim "Ahlak" konusu hakkındaki yazıyı yazacaktım ama vazgeçtim. İngilizler sofrada siyaset ve din konuşmayı ayıp olarak görürlermiş, zira bu konular sofranın huzurunu kaçırırmış. Yazacağım şey ne siyaset ne de din hakkında, ama huzuru bozabileceği gerçeğini değiştirmiyor.

---

Saplı iğne

2008-07-02T06:12:00.005+03:00

"Sanırım iyileştim. Boğazımın ağrısı ve bulantım tamamen geçti." demiştim bir süre önce. Ama ben bunu yazdıktan birkaç saat sonra boğazıma saplanan görünmez bir iğne bana öyle düşünmediğini söyledi. Bir boğaz ağrısının bu kadar sancılı ve uzun sürebileceğini bilmezdim. Ateşim çok yükselmedi, nabzım da çok fazla düşmedi ama yine de günümün büyük bir kısmı yatakta geçti. (kalbimin ritminin yeniden bozulduğunu hissediyorum)

Şu an iyiyim, acı hissetmiyorum ve yüzümü yıkayıp gözlüğümü takacak kadar da sağlıklı hissediyorum (anti biyotikleri önceden kullanmam lazımdı sanırım). Umarım bu durum uzun sürer.

Şunun farkına tekrar vardım ki bilgisayara çok kötü bir şekilde bağımlıyım. Yataktan çıkabildiğim zamanın büyük bir kısmını forumlarda, Facebook'ta filan dolaşarak geçirdim, gözlüksüz ve hasta bir şekilde tuhaf yorumlar ve espriler yaptım. Yapmayı en çok istediğim şey, Dev-C++'ı açıp Yılan oyunuma devam etmekti, ama kafamı programlamaya verecek kadar iyi hissedemedim kendimi.

Yazı yazmaya bağımlı kaldım. Blog sayfama ve forumlara. Gözlük takabilecek hale geldikten sonra yaptığım ilk şey OGZ Forumları'ndaki Agnostizm başlığına yazı yazmak oldu (aslında canım bir sürü şey yazmak istiyordu ama o zaman iyice konunun dışına çıkabilirim).

---

Hastayken rüyamda Melona'yı gördüm.

Beyaz ışığın içinde, beyaz elbise içinde, beyaz teni ve parlak kızıl saçlarıyla bir meleğe benziyordu. Beni iyileştirmeye çalışan, beni yakışıklılığım ve erkekliğim için değil, olduğum kişi olduğum için seven, bir canavarın görünüşüne sahip olsam bile bana dokunabilecek mükemmel bir aşık.

Onun göründüğü rüyaların hepsinin bir arkaplan müziği var (ahahah, evet, sinemayı ve oyunları bu kadar çok seven birisinin, soundtrack içeren rüyalara sahip olması şaşırtıcı değil!). Enya'nın veya Yanni'nin eserlerine benziyorlar. Belki zaten önceden dinlediğim parçaları rüyamda tekrar duyuyorum, ama rüyamdan uyanıp müziği hatırlayabildiğim ve "Acaba bu hangi parçaydı?" diye düşündüğüm zaman, bildiğim hiçbir şarkıya benzemediğini farkediyorum. Belki de ben bir müzisyenin yeteneğine sahibim, ama o besteleri uyanık olduğum zaman yapabileceğimden, hatırlayabileceğimden şüpheliyim.

----

Streptococcal pharyngitis. Hmmfs. Hastalığım bu sanırım.

Hele bir iyileşeyim, McDonalds'a gidip koca bir tepsi dolusu ıvırı tıkınmazsam kafama o palyaçodan düşsün.

---

Evde canım sıkılıyor.

---

Lost in the Nightmare'ı oynayıp çok beğenen oyuncuların bir kısmının beni bir dahi olarak nitelendirip şımartmalarına izin vermemeliydim (evet, sadece birkaç kişi benim dahi olduğumu söyledi diye kendimi dahi sanabilmişim). Masters of Horror'ı izleyip hayal kırıklığına uğradığım (evet, sevemedim) ve Danse Macabre'ı okuyup iyice gaza geldiğim bu dönemde zihnimde "Mistscent'i yap!" düşüncesinin dumanı tütüyor, ama sorun şu ki, kafamdaki fikirlerin hiçbiri yeteri kadar iyi değil.

Ağrı

2008-06-30T11:00:00.003+03:00

Uyarı: Üzüntü ve kendi kendine acıma tripleri

Cumartesi günü o kadar terledikten sonra bir sürü buzlu içecek içmiş olmanı cezası bu kadar kötü mü olmalıydı? (Belki çalışma ve yatak odalarımın camlarının gece-gündüz açık olmasının da etkisi vardır; ama açık cam beni hiç bu kadar çok etkilemezdi)

Basit bir boğaz ağrısıyla başlayan hastalığımın iyice ilerlediğini hissediyorum. Hayır, ateşim çok yüksek değil, ama en son ne zaman sıcak bir havada böylesine titrdiğimi hatırlamıyorunm. İlaçlar sayesinde bilgisayarın başına geçip yazı yazabilecek kadar iyi hissediyorum şu an, ama bu etki çok uzun sürmüyor. Zaten saatlerdir acı içinde yatıyorum, bugün yapabileceğim ve yapmayı en çok istediğim şeylerden birisi yazı yazmak. Elimdeki kitapları da hasta yatağımda okumaya çaışıyorum ama dikkatimi vremediğim için 3-4 sayfda bir başımı geri yastığa koyuyuorum. hastalık cab sıkıcı

yazıyı, ana makinanın bulunduğu çalışma odamdan değil de evin salonundaki dizüstüden yazıyorum. O odaya gitmek istemiyorum, çok havasız geliyor. Camı açık olsa bile. Sigarayı çok uzun bir süre önce bırakmış olduğum için kendimi takdir ediyorum; zor nefes almak ne kadar kötü bir şey... Hastalığım bitince tekrar yeterli bir şekilde nefes almaya başlayacağım, ama eğer sigaraya devan etmiş olsaydım, üfff... Yeşilaycılık ftw

Ve yazıyla büyük bir tezat oluşturacak bir şey söyleyeceğim; hastalığım dışında kendimi mutlu hissediyorum. Psikiyatristle sorunlarım hakkında konuştuğumdan beri sorunlarımdan kurtulmuş (belki de kaçmış, bilmiyorum) gibi hissediyorum. Psikologa gitmek istiyorum, ama bana yapılan testlerin sonuçları belki de benim psikiyatristte kalmam gerektiğini belirtir? Umarım bunu belirtmez. Rorschach testinde gördüğüm şeylerin yarısı birer şeytandı.

Ama yine de mutlu hissediyor, iyileştikten sonra yapacağım şeyleri düşünüyorum. Şu an ağrılarım iyice azalmaya başlad zaten. Bir insan Rorschach testinde iblisler görüp de kendisini huzurlu hissedebilir mi, ben hissediyorum. Sadece pişmanlık duyuyorum, özrünü nasıl dileyebileceğimi bilmediğim şeyler yaptığım için (aslında biliyorum; iyileşmek ve düşünce kalıplarımı yıkabilmek). Birisine sayfalar dolusu mektup yazmak istiyorum ama yüzüm yok.

---

2008-06-29T02:50:00.003+03:00

Courage mask by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Kişisel bir fotomanipülasyon çalışması.

Maskenin yerleşimi çok dandik oldu, istediğim gibi yapamadım. Ama en azından aklımdaki şeyleri biraz olsun görselliğe dökebildim.

Arleon, bir maske mi? Bilmiyorum.

-

2008-06-28T03:31:00.003+03:00

Bir hikaye yazacaktım...

Ahmet'in Yılanı

2008-06-26T19:08:00.003+03:00

Ahmet'in Yılanı v1.0 İndir

Günlerdir C++ ile üzerinde çalıştığım oyunun ilk versiyonu. Şu an için normal bir Snake oyunu formatında, ama aklımda bazı fikirler var. Bittiği zaman görürsünüz.

Yine Allegro kütüphanesine teşekkür ediyorum.

Beng, beng!

2008-06-26T00:38:00.005+03:00

Umarım ki Türkiye Milli Takımı'nın bugünkü maçta yenilmesi, çekilecek tetiklerin sayısının azalmasını sağlamıştır. Bu akşam birkaç el silah sesi duydum, ama önceki maçlardakinden çok daha azdı.

Cidden merak ediyorum; gazetelerde, dergilerde, televizyonda kendilerine "maganda" denildiğini gördükleri zaman ne yapıyorlar, ne düşünüyorlar? "Tamam, havaya silahla ateş eden magandalar var, ama ben elit bir insanım, nereye ateş edeceğimi düşünüp öyle ateş ediyorum. Ben maganda değilim." mi, "Eheheh, ben yakalanana kadar istediğimi yaparım." mı diye düşünüyorlar yoksa "Bana nasıl hakaret ederler?" diyerek televizyonu kırıp gazeteleri yırtıyorlar mı?

Bir spor müsabakasında galibiyet kazandık diye vatanınızı ve milletinizi, sporla ilgilenmeyen insanlardan daha mı çok sevmiş oluyorsunuz? Güneydoğu'dan gelen şehit haberlerinin arttığı dönemlerde balkonunuza bayrak takan komşularım, sizin maçlarda ve yılbaşında sevinip havaya silah attığınızı gördüm. Lanetlediğiniz terörün aynısını şu an siz başkentte tekrarlamıyor musunuz?

Cesaret,

2008-06-25T01:50:00.003+03:00

........aslında korkunun sonucu mudur?

23 Haziran sabahı çok korkutucu bir haber almıştım. Babam, bilgisayarın başındayken ekranda birden bire, bana yazılmış olan bir tehdit mesajının göründüğünü söylemişti. Özellikle de geçen günkü hack olayından sonra, birilerinin benim peşimde olduğuna inanmaya başlamıştım. Akşam babama kızacaktım, çünkü o gördüğü şeyin aslında basit bir pop-up olduğuna (girdiği bir siteden çıkmış) ve üzerinde "Admin'e uyarı!" yazan her haltın CoolBlue Games adminine yazılmış olamayacağına kanaat getirecektim (sabah benimle öyle bir konuşmuştu ki, elimde kanlı bir mektup varmış gibi hissetmiştim).

Ama bahsetmek istediğim şey bu olay değil.

Babamdan bu tehdit haberini aldığım 1-2 saat içerisinde ve sonrasında nasıl hissettiğim.

İlk başta sinirlerim bozuldu, ağlayacak gibi oldum, en yakın arkadaşıma bir mektup (şeker) yazdım, öfkeli ve tedirgin bir şekilde evin içinde dolaştım.

Ve sonra, kendimi inanılmaz cesur hissetmeye başladım. "Ne yapabilirler ki? Çapulcular. Gelecekleri varsa görecekleri de var."

Cesareti tetikleyen şey korku mudur? Endişelerimi ve cesareti birer gel-git veya sinüs/cosinüs grafiği gibi hissetmeye mi başladım?

Şu an kendimi cesur hissetmemin nedeni, bugün 13 saat sonraki randevum mu?

-

Rüya Günlükleri

2008-06-22T23:00:00.007+03:00

http://ruyagunlukleri.blogspot.com/

Bir süredir takip ettiğim blog. Şu an itibariyle Diabolic, Jhemm ve Aileena yazıyor. Çok güzel yazılar var, okumanızı tavsiye ederim.

-

Ve hazır konu sevip de paylaşmak istediğim şeylerden açılmışken, DeviantArt'ta görüp de çok sevdiğim çalışmaların linklerini de vereyim.

Chaos Queen
Tılsımımsı... MorbidiaMorthel'den.

L'Ataraxie
Decrepitude'dan. "Acıları itiraf edemeyecek kadar gururlu."

Black Lips
Zzarr'dan. Ürkünç.

Won't Let You Fall
Saarl'dan. Etkileyici!

Resurrection
Suicide777Bomber'dan. Bana Silent Hill'i hatırlattı, ama bu çalışma bana daha da ürkütücü geldi.

Free
Losmios'u izlememe neden olan çalışma. Duvarkağıdı versiyonunu daha çok sevdim Free'nin.

Norhern Night
Valse Des Ombres'in bu çalışmasını neden bu kadar sevdiğimi açıklamama gerek var mı?

Bir de bu eski çalışmamı buraya yeniden koyayım.

Ashes and Ghost :Resubmission: by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Çok eski bir fotoğraf, bilmemkaç yıl önce çekmiştim. Ama hâlâ severim.

Ve yine çok alakasız olarak; biraz önce arşivimde bulduğum bir fotoğraf. Birkaç aylık eski sanırım. Biraz sinema filmi havasına soktum.

"Neden saç ve sakal uzatamıyorum?" sorusunun yanıtı.

-

2008-06-22T08:30:00.003+03:00

In the ocean, deep down
Under raging waves, wrapped in memories, you'll find
Wrecks of stately ships, they all went astray

Dün gece yediğim çiğ yemek yüzünden kusmak üzereyken zihnimde bir şarkı yankılanıyordu: Therion/Lemuria. Mitolojiye ait bir kayıp kıtayı anlatan bir şarkının bu kadar hüzünlü olması bana biraz anlamsız gelmişti.

Captain, did you find
Land of Mu, Eldorado for the seaman?
Or did you sink in dreams and lose your ship
In the Sirens' symphony?

Lemuria'da ne anlatıldığını dün gece kusmak üzereyken anladım: Denizcilerin El Dorado'su, Ahmet'in Mistscent'i ve Arleon'un Asporia'sı. Ulaşılamayanlar.

Belki de o şarkının hiç böyle bir allegorik yönü olmadı, ben böyle bir anlam yükledim şarkıya, bilmiyorum.

-

Çiğ pizza

2008-06-21T22:19:00.008+03:00

Garip.

Altta, gülümseyen bir resmim var. Ama ne alttaki yazıyı ne de bunu yazarken gülümsüyordum.

Keşke psikologa bu hafta gitmeye başlasaydım, belki bugün kendimi daha iyi hissederdim (daha telefon bile etmedik).

Normal şartlar altında yediğim zaman kusacağım bir şeyi, yarı çiğ bir pizzayı kendime yedirdim. Biraz karnım ağrıyor. Gözümün önünde sürekli başarısızlıklarım dolanıyor. Zar zor geçtiğim kolay dersler, bir sürü çalıntı malzeme kullandığım eski oyunlarım (gerçekten "çalıntı" olup olmadıkları tartışılabilir, ama sonuçta sahiplerinden izin almadan kullandığım materyaller var ve bu beni şerefsiz bir hırsız gibi hissettirmeye [belki de öyle olduğumu bana hatırlatmaya] yetiyor), en parlakları bile aslında sönük olan fikirlerim.... Hepsi. Birkaç hafta önce aynı şeyleri hatırlayıp kaynar suyla banyo yapmıştım, bu sefer daha farklı bir şey yaptım. Çiğ bir yemek yedim, beni zehirleyip zehirlemeyeceğini umursamadan.

Hayattaki en zor şeymiş meğer, düzgün bir insan olarak kalabilmek. Kıskançlık ve öfke bulutları. Akıtamadğım gözyaşları.

-

Cesaretten fazlasına ihtiyacım var.

-

"Açgöz"

2008-06-20T22:10:00.006+03:00

Bazı sabahlar, annem uyandığımı görür ve babama "Oğlumuz açgöz olmuş, babası!" der. Babam da "Oğlumuz açgözlü değil!" der. Ama annemin açgöz ile kastettiği "açgözlü" değil, "gözü açılmış, uyanmış olan"dır.

Peki bu ev içi ritüeli neden burada anlattım?

Çünkü bu sefer bahsetmek istediğim şey, açgözlü birisi olmam.

Bugün arkadaşlarımla arcade salonuna gittik.

Oynayabileceğimizden daha fazlasını karşılayacak miktarda jeton satın aldım.

Parayla satın alınabilecek şeyleri almayı seviyorum. Jetonlar bana altın paralar gibi geldi.

Eskiden, çok sevdiğim dijital eğlenceye hep bir sınırların gerisinden dokunabilirdim.

Şu an istersem sol elimle 10 tane jetonu şıngırdatabilirim (9 tane değil, 10 tanelermiş). Şu an bir işe yaramayacaklar ama oraya yakın bir zamanda tekrar gidip onları harcayacağım.

Annem jetonları gördü. Bana pis bir bakış attı (ateri salonuna gittiğim için mi, o kadar çok jetonu aldığım için mi, yoksa ikisi mi bilmiyorum). Açgözlü birisi olduğumu itiraf etsem mi?

--

Parayla bir şeyler satın almayı seviyorum. Karnım aç olduğunda bir lokantadaki en iyi, en doyurucu yiyeceği. Sonra o karışık ızgaranın son parçalarını dolu karnımla yiyebilmek için kendimi zorlayacak olsam da.

Çünkü, lanet olsun, parayla alamayacağım başka şeyleri çok istiyorum ama onları asla elde edemeyeceğim. Yakın bir süre sonra psikologa gideceğim, elde etmek istediklerimi artık istememek için ona para vereceğim. Ama sonra başka şeyler isteyeceğim, yine sahip olamayacağım başka şeyler.

Böyle anlarda, pencereden içeri girip kafamı dağıtacak bir maganda kurşununu özlüyorum. Ama o kurşun bile asla gelmeyecek. Gelse gelse beni canlı ve sakat bırakacak bir kurşun gelecek, biliyorum. Bu yüzden pencereden uzak duruyorum.

Diş hekimi koltuğu

2008-06-16T18:50:00.007+03:00

Diş ağrımadığı zaman diş hekimi koltuğu ne kadar korkutucu gelir, değil mi? Bir işkence odası gibi. Tamirat için kullanılan matkabın sesi bile belki size dişi oymak için kullanılan o aleti hatırlatıp içinizi ürpertebilir.

Ama ya dişiniz ağrıdığında? Birkaç yıl önce, tam da hastaneden taburcu olduktan sonra ("zahmetli bir kalp testi" diyeyim) dişimde öylesine bir apse çıkmıştı ki, matkabın verdiği acıyı özlemiştim. Dişimin delinmesi, çekilmesi, çekiçle parçalanması veya belki de yakılması umurumda olmayacaktı. Ama o dişin orda kalması gerekiyordu, antibiyotikler apseyi iyileştirene kadar.

Psikologa gitmeyi de buna benzetiyorum.

Mutlu olduğum bu son günlerde psikologa gidip konuşmak bana rahatsız edici geliyordu. Annemin Bursa'dan olabildiğince geç gelmesini, psikolog aramayı da geciktirmeyi diledim. Annem bu gece geliyor. Aramaya da en geç çarşamba günü başlarız sanırım. (bu arada eğer Ankara'da tanıdığınız iyi bir psikolog varsa, lütfen ... ).

Ama 'dişimin ağrıyacağını' bugün hissetmeye başladım. Belki bunun nedeni, antidepresanlarımı almayı unutmanın cezası olan beyin patlamalarımdı, bilmiyorum (gökyüzü bugün masmavi ama ben onu, yanarak düşen yıldızlarla süslü siyah bir kadife olarak görmek istiyorum). Hiçbir şey değerli gelmiyor, ne mavi gökyüzü, ne güneş, ne babamın yaptığı yemek, ne laptop, ne başarı, ne de bir arkadaş sevgisinin kanıtları olan mektuplar. Sadece uyumak ve sonra uyanmamak istiyor-dum (ama bu yazıyı yazınca kendimi sanki daha iyi hissettim. belki de o çok geç aldığım ilaç, tesir etmeye başladı).

Dişim ağrımıyor. Ama şu an aklımdan eski diş ağrılarımı bir türlü atamıyorum. 2008 yılı benim için sağlıklı geçiyor ama eski hastalıklarımı bir bir hatırlamaya başladım bugün.

Cesaretimi kaybetmemem gerek. Olmayan bir acının beni yenmesine izin veremem, eğer olmayan güzel şeylere sahip değilsem.

O apseli dişim, çenemin sol tarafındaydı. Ama orada 3-4 tane dişim var ve hangisinin o olduğunu artık hatırlamıyorum. Ve bunun kaç yıl önce olduğunu.

Anlayamıyorum...

2008-06-16T02:11:00.003+03:00

...futbolu.

"Çekoslovakya dağıldığından beri böyle zûlüm görmedi arkadaş"
"ne koydukkkkkkkkkkkkkkkkkkkk!!!!"

Sanırım ben dünya ve ülke meselelerinden o kadar çok uzak kaldım ki, Çek Cumhuriyeti ile bizim ülkemiz arasında bir sıcak savaş çıktı ve benim bundan haberim olmadı?

Ankara'yı bir western kasabasına dönüştüren insanlara sormak isterdim.

Ahmet'in hayatı! Macera, gerilim, her şey burada!

2008-06-15T07:01:00.005+03:00

MAHKEME KARARI??!!

"Ahmet, senin internet sayfan mahkeme kararı ile engellenmiş! Sayfana siyasi içerik filan mı koymuştun? Sana dava mı açmışlar?"

Bu sabah babamdan duyduklarım yukarıdakiler.

Babamın Aşırı Doz Yanılsama'yı takip ediyor olduğunu öğrenmek bir yana (CoolBlue Games'in kapatılmasına neden olabilecek bir içeriği yok ama blogumun çok masum olduğunu söyleyemem), bir de internet sitemin kapatılması ve belki de devletin bana dava açtığını öğrenmek...

...güne güzel bir başlangıç sayılmaz. Ama 4 bardak espresso etkisi verdiği kesin.

"En son CoolBlue Games sitesi hack'lenmişti, acaba o yüzden mi kapatıldı benim sitem?" dedim ve babamla ilk önce hemen CoolBlue Games'in sitesine baktık. Ana sayfadaki satanik hack mesajını görünce rahatladım, mahkeme tarafından sitem kapatılmadığı için (bir pentagramın beni bu kadar rahatlatacağını hayal edemezdim). Babam sitemin hacklendiğini bilmiyordu, tanımadığım birinin bunu yaptığını, olayların benimle veya yaptıklarımla ilgisi olmadığını izah ettim.

Sonra ahmetkeles.coolbluegames.com ve asiridozyanilsama.blogspot.com 'a baktık, onlara da rahatlıkla girilebiliyordu (Babamın blog sayfama girmediğini de öğrenmiş oldum.).

"Hakia.org'ta senin ismini arattığımda senin sitelerinin kapatılmış olduğunu gördüm." dedi babam. Baktık, ve evet, çok eskiden kullandığım coolblue.com.tr.tc ve geocities/akk13us mahkeme kararıyla kapatılmıştı, ama bunun benimle değil, web hizmeti veren kuruluşlarla ilgisi vardı. Bunu da izah ettim.

Sonra dün KFC'den aldığım Filletburgeri, yaptığım sütlü kahveyle beraber yedim.
(kahveyi de "içtim"; şimdi anlam bozukluğu olmasın)

"DIŞARIDAN SİLAH GETİRMEK YASAKTIR"

Dün Botanik Parkı'na gittikten sonra Atakule'ye yemek yemeye, alışverişe gittim. Atakule'de bir silah mağazası olduğunu farkettim (ya önceden hiç farketmedim ya da yeni açıldı). Silah ve av malzemeleri fuarı.

Vitrinine baktım; dikkatimi çekenler arasında bir FPS'den fırlamış dürbünlü , otomatik bit tüfek ve katana gibi, kocaman bir kılıç vardı. Ördekleri katanayla mı avlıyorlar?

O kılıç gerçek bir kılıç mıydı yoksa sadece süs/LARP/cosplay için miydi bilmiyorum. Ama o kılıç sahici olmasa bile birisinin boynuna onunla sertçe vursanız o kişiye epey zarar verebilirsiniz.

İçeriye girişlerde dedektörle arama yapılan bir alışveriş merkezinde av fuarı açılması bana tuhaf geldi. "Dışarıdan silah getirmek yasaktır!" mı demek istiyorlar o zaman? O mağazadan dolu bir pompalı tüfek aldıktan sonra, içeriye girerken çantamıza bakan güvenlik görevlisinin yanına gidip "asdasdasdas" veya "lol" demek lazım.

HAXOR

Bu sabah bir ara CoolBlueGames.com 'un giriş sayfasını düzenleyeceğim. Belki bu yazıyı okuduğunuz zaman düzenlemiş olurum.
(Agnostik teizmin de logosu yok ki... Puff)

BABALAR GÜNÜ

Bu sabah, minik kahvaltımı yapmadan önce (Felluti miydi neydi, işte o chicken), mutfaktaki diyanet takvimine bir göz atmak istedim. Yaprağı kopardım, "Hmm, bugün ne günüymüş" diye merak edip ona baktım ve bugünün Babalar Günü olduğunu şans eseri farketmiş oldum.

Gidip bir ara babama bir şeyler almam lazım ama ne alacağımı bilmiyorum.

Geçen sene de ÖSS gününe denk gelmişti sanırım? (Zaten Babalar Günü, her haziranın ikinci pazarı olduğu için bu doğal değil mi?)

Birkaç saat sonra ÖSS'ye girecek herkese başarılar dilerim. (Eğer daha ÖSS'ye girmediyseniz ve beni okuyorsanız, stres atmak için beni okuduğunuz için teşekkür ederim). Eğer sınavınız kötü geçtiyse üzülmeyin, her şey olacağına varıyor.

Olayların kahramanının şu anki görünümü.

2008-06-14T13:33:00.003+03:00

Prens Arleon, şatosunun yeşil ormanının ılık yalnızlığında, uzak topraklardan gelen rengarenk mektupları okurken yüzünde gülümseme, gözlerinde yaş vardı.

Çok güzel bir hikaye cümlesi olmadı, ama olsun. Şu an çok uykusuz ama çok mutluyum. Dinlendikten sonra belki bir şeyler daha yazarım. Şimdi yapmak istediğim tek şey, bu güzel günü huzurlu bir uykuyla bitirmek.

Hacked??!

2008-06-14T02:46:00.002+03:00

8 Haziran 2008'de coolbluegames.com hack'lenmiş 0_o Şimdi farkettim.

Satanist bir tasarımı var.

Kim hacklediyse, sadece index.htm ve index.html dosyalarına dokunmuş gibi görünüyor. Diğer dosyalarıma dokunmamış/dokunamamış. Belki host'umdaki resimlere bakıp gülmüştür, bilmiyorum.

Korkutucu.

Playlist Düzenleyicisi

2008-06-14T02:04:00.003+03:00

Elinizdeki tüm müzik arşivini başka bir sürücüye/klasöre taşımanız gerek.
Ve bu müzik arşivini yöneten playlist'inizin de özel bir sırası var.
Arşivi öbür klasöre kopyaladığınız zaman, bu özel sıralı playlist'inizi kullanabilmenizin tek yolu bütün şarkıları teker teker aynı sırayla playlist'inize tanıtmaktır, öyle değil mi? Veya o aşivdeki tüm şarkıları içeren bir playlist'i tekrar yaratıp o sırayı kendi elinizle düzenlemek?

Peki eğer arşivinizde teker teker düzenleyemeyeceğiniz kadar çok şarkı varsa?

Playlist Düzenleyicisi bu noktada devreye giriyor. Düzenlemek istediğiniz ve yaratmak istediğiniz yeni playlist'in dosya adlarını ve değiştireceğiniz klasörlerin isimlerini yazdığınız zaman, aynı sırayı koruyan yeni bir playlist yaratılacak.

Playlist Düzenleyici (EXE)


#include "stdio.h"
#include "string.h"
#include "ctype.h"
#include "conio.h"

int main()
 {
FILE *oku,*yaz;
char a,b,c,d,e;
char stra[15],strb[15],strc[15],strd[15],strdosya[100],stre[100];

printf("               Playlist'te klasor adi degistirme programi\n\n\n");

printf("Degisiklik yapmak istediginiz playlist dosyasinin adini girin\n ('playlist1.m3u' gibi) \n");
gets(stra);
oku=fopen(stra,"r");


while(oku==NULL) {
      
printf("Dosya bulunamadi.\nDegisiklik yapmak istediginiz adini tekrar girin\n ('playlist1.m3u' gibi)\n");
gets(stra);
oku=fopen(stra,"r");           
                 
                 }

printf("Olusturulacak playlist dosyasinin adini girin\n ('playlist2.m3u' gibi)\n");
gets(strb);

yaz=fopen(strb,"w");

printf("Degistirmek istediginiz ifadeyi girin\n(Mesela C:\\'de gorunen dosyalarin D:\\muzik 'te gorunmesi icin 'C:\\ )\n");
gets(strc);
printf("Yeni ifadeyi girin\n(Mesela C:\\'de gorunen dosyalarin D:\\muzik 'te gorunmesi icin 'D:\\muzik )\n");
gets(strd);

while(!feof(oku)) {
                  fgets(strdosya,100,oku);
                  
             
             if(strstr(strdosya,strc)!=NULL){
               fputs(strd,yaz);
               strcpy(stre,strdosya+sizeof(char)*strlen(strc));
               fputs(stre,yaz);
                        
               }
                 else {
                      fputs(strdosya,yaz);
                                }
                  }
                  printf("Oldu.");
                  getch();
 fclose(oku);
 fclose(yaz);                 

return 0;
}

2008-06-11T23:58:00.002+03:00

İlk Allegro oyunumu yaptım.

Dandik bir Pong oyunu.
Henüz yapay zeka ve fizik kurallarını eklemedim.

2008-06-10T02:56:00.005+03:00

Bu sabah uyandıktan sonra (Bundan 12 saat önce. Aslında bu sabah/bu gece kavramları tatil döneminde benim için biraz farklılaşıyor. Saatlerle konuşmak en doğrusu) yatak odamda asılı olan Huzurbeyaz print'ini inceledim.

Huzurbeyaz by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Hani dergilerde gördüğünüz tatil fotoğrafları olur, oraya gitmek istersiniz, ama asla gidemezsiniz. Bu hissin aynısını hissettim.

Komik olan, bu fotoğrafı çeken kişinin ben olması ve fotoğrafı çektiğim yere de istesem yarım saat içinde varabilecek olmamdı. Ama artık orada kar yoktu. Issızlıktan da arınmış olacaktı Botanik Parkı o saatte. Kış sabahını beklemem gerekecek.

Ama en kötüsü de benim eski ben olmamam. O gün yanımda Melona'nın olduğunu hayal etmiştim, bu hayal beni mutlu etmişti. Ama şimdi farkındayım, öyle birisi asla var olmadı. Evet, o zaman da farkındaydım, ama kendimi yalanlarımla daha rahat kandırabiliyordum.

Somewhere Peaceful II by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Ailemle ve arkadaşlarımla bana Asporia'ya hatırlatan yerlere gitmeyi sevmiyorum. Bir şekilde büyüsünü bozmayı başarıyorlar. Gerçek kimliğimden bir saatliğine de olsa sıyrılabilmek için gidiyorum, sadece yalnız başıma gittiğimde sıyrılabiliyorum ancak.

Yarın (aslında bugün; 12 saat sonra filan) oraya tekrar gideceğim. Yalnız, iyice yalnız. Hayallerim bile yanımda olmayacak artık.

Evil is powerful,

2008-06-09T04:04:00.006+03:00

...but courage is solid.

Geçen hafta çarşamba akşamından beri kendimi 'iyileşmiş' gibi, mutlu hissediyorum. Hayır, güzel haberler almadım, çarşamba oldukça kötü bir gündü ama yine de kendimi arınmış hissetmeye başladım.

Ve cesur.

Kendimi olağanüstü bir şekilde cesur hissediyorum.

Ertesi günü, perşembe, çok zor geçmesini beklediğim bir doğrusal cebir finali için okula girdiğimde kendimi savaşa giren bir şövalye gibi hissediyordum. Acıyı önemsemeyecek kadar cesur.

Ve sonra o savaş/sınav, beklediğimden çok daha iyi geçti. Belki bunun nedeni soruların kolay olmasıydı, bilmiyorum. Evvelki günkü yıkımdan sonra öyle umutsuzluğa kapılmıştım ki, ikinci bir yıkıma uğramamak benim için asıl şaşırtıcı olandı.

Tüm endişelerim, derslerim ve öfkemin nedeni de bu mu? Sanmıyorum. Şu an için derslerin olabileceğinin en kötüsünü kabul ettim ve sakinim. Ama karanlık ruh hali, beni tatilin ortasındayken, derslerden en uzak kaldığım zamanda bile yakalayabiliyor.

(Bir de ne kadar çok "hissediyordum" yazdım, değil mi?)

(Duygusal olmayı sevmiyorum. Ama öyleyim.)

Perşembe günü sınavdan önce çektiğim iki resim.

Wrath... by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART
Bu da bu sabah, yatmadan önce. Evet, öfkeli hissediyordum. Ama uykudan kalktıktan sonra iyi hissetmeye başladım.

Nevermore

2008-06-03T14:39:00.007+03:00

"Zuko, you've to look within your self, to save your self from your otherself. Only then will your true self reveal itself."

Psikoloğa gitmeye ciddi bir şekilde karar verdim. Annemle ve babamla bu konuyu konuşup, bu yaz gideceğim.

Eğer beni Arleon gibi hissettirebilecekse... her şeyi denemeye hazırım.

Ama öyle hissediyorum ki; sonuç, hayallerimi kaybetmem (veya onlardan kurtulmam?) olacak. Önümde iki seçenek olduğunu hissediyorum: Birisi, mutlu ve sıradan bir mühendis. Kabuslarından ve hayallerinden arınmış. Tek hayatı, kendi minik hayatı. Ailesiyle, işindeki sorunlarla filan uğraşıyor, sonra emekli oluyor, evinde namazını kılıyor. Babam gibi. Bir de belki sakat bir oğlum oluyor, oğlum da hasta ruhlu ürünler ortaya çıkartıyor. Çocuğum olmamasını bu yüzden istiyorum; benim yaşadıklarımı yaşamasından korkuyorum.

Öteki seçenek ise, iyice hastalaşmış bir ruhun getirdiği hayalgücünü kullanıp sıradanlıktan sıyrılabilmiş bir Lovecraft, bir Poe. Değerlerinin ölümlerinden sonra anlaşılması önemli değil; benim en çok istediğim şeylerden birisi, bir yüzyıl sonra bile hatırlanabilecek bir eser ortaya koymak. LitN, 20 yıl sonra dijital ortamdan tamamen silinmiş olacak, oyunu saklayan tüm DVD'ler çöplükte kırılmış, tüm harddiskler patlamış olacak. Yapmak istediğim şey, Call of Cthulhu'yla ve Dracula'yla aynı rafta duran bir Mistscent. Eğer hayallerimi unutursam, ortya çıkartabileceğim en sanatsal çalışmalar, ot & bok fotoğrafları olacak.

"Hem hayaller kurup hem de mutlu olamaz mısın? Aydınlık hayaller?"
Aydınlık hayallerim beni daha da mutsuzlaştırıyor. Asporia'nın ve Melona'nın gerçek olmadığını bilmek.... Bunun farkındalığını en kötü kabuslara yeğlerdim. Psikologa gitmemin nedenlerinden biri de bu; beni mutsuz eden aydınlık hayallerden de kurtulmak.

Poe'ya sormak isterdim; ölümsüzlük, mutsuz bir hayata değer miydi... Cevabı sanırım "Hayır" olurdu (hatta "Nevermore" derdi).

----

Konuyla ilgisiz olarak; paylaşmak istediğim bir video. (YouTube açık olsa da keşke Embed olarak buraya koyabilsem). Finallerim bitsin; iki filmi de tekrar izleyeceğim. Üst üste, belki.

Sanctuary

2008-06-01T01:13:00.007+03:00

Sanctuary by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

"Sonra bu yazıyı düzenleyeceğim" demiştim, düzenleyeyim bari.

Aslında bugün "Ateşnehri" başlıklı bir yazı yazmak istiyordum ama vazgeçtim. Biraz önce Facebook'ta ablamdan güzel bir özel mesaj aldım, gülümsedim. Bu gülümsemenin hatırına, bugün o yazıyı yazmayayım.

--------
Kıskançlık

Bu "Sanctuary" yazısında da bir filmden, bir oyundan ve bir filmden bahsedecektim. Ama ondan da vazgeçtim. Bu aralar sevdiğim şeyleri kimseyle paylaşmak istemiyorum, o şeyi paylaştığım zaman o şeyin kirlendiğini hissediyorum. "Promise" adlı parça gibi. O parçayı dinlediğimde ne hissettiğimi anlamayan insanlara o parçayı dinleterek aslında o parçanın bende bıraktığı etkilere ihanet ediyorum.

Biliyorum... O filmi benden önce sayısız insan izledi, benden sonra da yine sayısız başka bir insan bu filmi izleyecek. Ama ben istiyorum ki, filme adını veren karakterin oğlunun naaşını taşıyan arabanın, çocuğun doğumgününde bindiği o "koyun arabası"yla aynı olduğunu gördüğünde ağlayan tek seyirci ben olayım.

B.....'ı keşfedip dinleyen diğer insanları kıskanıyorum.

D... R..'ın hi-score tablosunda ismini gördüğüm diğer insanları da.

Sanırım, şu an üzerinde çalıştığım oyunlardan birini yayınlamayacağım. Sadece bana özel kalacak.

----
Alkolizm

Bugün Oyungezer Forumları'nda yazdığım bir yazıyı buraya da taşımak istiyorum.

İçki içme alışkanlığının ve adabının çevreden (büyük ölçüde aileden) edinildiğine katılıyorum.
Benim annemle babamın içki içme alışkanlığı yoktur (hatta şu ana kadar hiç içmediklerine bile inanıyorum; belki hayatları boyunca en fazla bir-iki bardak içmişlerdir). Ben içkiye gençken başlamıştım; arkadaşlarımdan ve çevreden görerek. Eve üç kere çok sarhoş (içki içtiğimi belli edecek kadar çok) geldim; ilkinde ya anlamadılar ya da o yılki psikolojik durumu göz önüne alarak bana kızmaktan korktular; ikincisinde kızdılar; üçüncüsünde de normal karşıladılar. Sonra yavaş yavaş azalttım; şu an canım çok istemesine rağmen içmiyorum.

İçkiyi genellikle tek başıma içerdim. Bazen kalabalık arkadaş toplantılarında (Voltran mesela) bara giderdik, ama orada bile sanki tek başıma gitmişim gibi sessizce otururdum (ben bir şey söylemek istediğim zaman hep sözümü keserlerdi, sanırım ben önemsiz bir insanım.). Bir arkadaşımla beraber karşılıklı sohbet eşliğinde içki içmem çok nadirdi (Guardian Ankara'dan ayrılmadan önce içtiğim votka, bu nadir olanlardan birisiydi).

Uyuşmak bana huzur veriyordu; hayatımı karartan şeyleri kısa bir süreliğine unutuyordum. Şu an o huzuru geri arıyorum. Sanırım hiç bulamayacağım.

-----

"Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı, YouTube’da yayımlanan Atatürk’e hakaret içeren videolar için dünya genelinde erişim yasağı talep ediyor."

YouTube'u BÜTÜN DÜNYAYA yasaklamak.... Şerefsizim aklıma gelmişti.

Sadece Türkiye'nin YouTube'a girmesini önlemeye çalışsalar iyi, bu sefer YouTube'un KENDİSİNİ kapatmakta çare bulmuşlar.

Ya ben bu insanlarla tanışmak istiyorum! Zaten Ankara'dalarmış, onlarla tanışmam lazım! Çalışma odalarında birer çay içmek, evlerinde bir akşam yemeği yemek istiyorum.

Bu insanların lolcat kadar akılları varsa ben ne olayım!

(GeoCities'in de aynı şekilde yasaklandığını bugün farkettim)

----

Dün Çağlayan'la konuştum. Bana neden hâlâ doktora gitmediğimi sordu. Sanırım psikiyatri servisine tekrar gitmem gerek. Ama gitmek istemiyorum. Eskiden 16-17 yaşlarındaydım, şimdi ise 20. "Geçmişte bana yaşatılanları sürekli hatırladığım için eziyet çekiyorum, çirkin ve yalnız birisi olduğum için üzülüyorum, çok başarılı birisi olmak istiyorum ama olamıyorum." ve buraya yazamayacağım birkaç mahrem sebep için psikiyatre gitmek bana komik geliyor. Gördüğüm ilüzyonların nedeni de herhalde yorgunluk ve stres olmalı; mutlu günlerimde o ilüzyonlardan görmüyorum. Muhtemelen anti-depresanlarıma devam etmem söylenecek.

Keşke doktora gitmek, hayattan istediklerimi bana verebilseydi.

Hastayım, bilyorum. Ama hastalığıma hiçbir şey fayda...

Gündüz Kabusları ve İlüzyonlar, Part 7842397349

2008-05-30T15:30:00.002+03:00

Göğsüm ve omuzlarım sivilce yaralarıyla doludur.

Dün servisle okuldan gelirken, göğsümdeki yaralardan birisi oldukça rahatsız edici derecede kaşınmaya başladı. Giysimi sıyırıp baktığımda....

...vücudumun içinden ufak, simsiyah bir örümceğin çıktığını gördüm. Sanki iltihap akıyormuş gibi, ama bu siyah iltihabın sürekli kıpırdayan bacakları vardı.

Bunu görür görmez hemen örümceğe elimle vurup onu vücudumdan uzaklaştırmaya (veya çıkarmaya) çalıştım, onu gördükten bir saniye sonra örümcek, yaramın içinden tamamen çıkmış, ama kıllarıma tutunuyordu. 3-4 saniye sonra örümceği sol tarafa fırlatıp vücudumdan tamamen uzaklaştırmayı başardım ve hemen o yaramı kontrol ettim.

O yara (ve göğsümdeki diğer tüm yaralar) iyi durumdaydı; eğer içinden bir örümcek çıkmış olsaydı yara açık olur ve içinden sıvılar akardı, ama tüm yaralarım kapalıydı.

Vücuduma bir örümceğin konması gerçek, ama o örümceğin sivilcemin içinden çıkması bir ilüzyondu.

Ama sonra vücudumun çeşitli yerleri kaşınmaya başladı; bunun psikolojik olduğunu düşündüm. Giysilerimin altında, bakamayacağım yerleri elimle yokladım, hiçbir "yükselti" yoktu. Ama birkaç saniye sonra sağ elimin üstü aynı şekilde kaşınmaya başladı: aynı türdeki başka bir örümcek, elimin üzerindeydi. Onu da fırlatmam daha kolay oldu.

Bu örümceklerin gerçek olduğuna eminim. Herhalde servisin üstünden, üzerime düşmüş olmalılar. Çok şaşırtıcı olmaması gereken bir olay.

Ama korkutucuydu. O örümcekler, karadullara benziyordu (ama şimdi karadul resimlerine baktığımda, pek de benzemediklerini farkettim.). O gördüğüm bir karadul değildi elbette, ama o panik anında o örümceğin bir karadul olduğunu varsaydım.

"Eğer vücudumun içinden bir karadul çıkarsa ne yaparım?" sorusunun yanıtını dün öğrenmiş oldum.

Dün Tunus Caddesi'nde servisten indikten sonra sinemaya, Indiana Jones'a gitmeyi planlıyordum ama bu örümcek olayından sonra eve gidip dinlenmemim fena bir fikir olmayacağına kanaat getirdim (hem ben olmuşum Indiana Jones, eheheh).

---

Bu sabah rahatsız edici rüyalarla uyandım. Genellikle bu şekilde uyanırım, ama gördüğüm rüya anlatmaya değecek kadar ilginçti.

Öncelikle; benim suçtan ne kadar çok korktuğumu hatırlatmama izin verin. Bir suça tanık olmaktan, bir suç işlemekten, bana karşı bir suç işlenmesinden.... Bir fobi derecesinde neredeyse (eğer filmlerde, oyunlarda filan suç işlendiğini görmek beni korkutsaydı, içimdekinin bir fobi olduğunu iddia edebilirdim).

Ardında ne olduğunu bilmediğiniz kapalı kapılar sizde de merak duygusu uyandırır mı? İster misafirliğe gittiğiniz bir ev olsun, ister okulunuz, o kapının ardında bir şeylerin gizlendiğini düşünüp rahatsız olursunuz.

Ve sokaklardaki, sadece görevlilerin girebileceği kapalı kapılar. Bazı köprülerin altında bunlardan vardır.

Aslında rüyamda gördüğüm şey bir kapı değil ama bir koridordu. Okuldan birkaç arkadaşımla bir Starbucks'a gidiyorduk. Yiyecek içecek bir sürü şey alıp neşeyle oturuyorduk. Ama benim dikkatimi alt kattaki uzun bir koridor çekiyordu. Starbucks'tan bağımsız, belediyeye bağlı bir koridor; ama o koridora da Starbucks'tan giriliyordu. Ve söylememe gerek var mı bilmiyorum: girilmesi yasak, uzunca bir koridordu.

Koridorun çeşitli tabakalardan oluştuğunu söyleyebilirim. Koridorun ilk kısımları lüks bir kafeye benziyor ve aslında "yasak bölge" değil, ama etrafta garsonlar dolaşıp size sinirli bir şekilde bakıyor; "Sakın ilerleme" dercesine. Onlara farkettirmeden koridoru ilerlediğiniz zaman, sadece betondan oluşan, bodrum gibi kaba ama güzelce ışıklandırılmış, içinde çeşitli odaların bulunduğu garip bir yere dönüşüyor koridor. Etrafta görevliler dolaşıyor, ama onlardan da gizlenmeyi başarıyorum.

Bir kapıya varıyorum; koridor bitiyor ve rüya da ilginçleşmeye başlıyor.

Metrelerce genişlikte, bir spiral şeklinde aşağıya doğru dönen, onlarca kat aşağıya doğru inen, üzeri kırmızı halıyla serili merdivenler düşünün. Devasa bir kalenin merdivenleri gibi; ki zaten duvarlar da artık kale duvarlarına dönüyor (mutlaka bunun Half-Life 2 haritasını yapmam lazım).

İniyorum, iniyorum...

Nihayet bir kata ulaşmayı başarıyorum (her bir kata inip çıkmak için merdivenlerde epey vakit geçirilmesi lazım; merdivenler o kadar uzun). Bir sürü kapının olduğu bir kat. Burasının bir apartman olduğunu anlıyorum. "Vay canına, yerin bu kadar altında da apartmanlar varmış."
Karanlık ve paslı bir yer.

Daha da aşağı iniyorum.

Emniyet Müdürlüğü gibi bir yer. Bir sürü sorgu odası var, içerisi paslı ve karanlık. Rüyamdaki halimin hayal edemeyeceği kadar kötü suçlar işlemiş olan genç suçlular, genç komiserler tarafından sorgulanıp dövülüyor (A Clockwork Orange'da, Alex ilk yakalandığı zamanı hatırlayın. Ama sorgu odası iyice karanlık olsun). Kimse beni farketmiyor, buraya girmemin yasak olduğunu bildiğim için hemen dışarı, merdivenlere çıkıyorum. Mantıklı olan şey, yukarı, gerçek dünyaya çıkmam, ama elbette bunu yapmıyorum.

Daha da alt katta, mahkeme salonları var (sanırım buraların da haritaları yapılmayı bekliyor). Yüksek tavanlı, karanlık, gotik bir mimariye sahip salonlar. Katil gençler yargılanıyor. Mahkemeye katılmış tüm insanlar ise, sıradan vatandaşlar. Üst dünyadaki insanların gittikleri mahkemeler burasıymış. Mahkemedeki konuşmaları dinliyorum. Sanık genç, işlediği cinayeti anlatıyor.

Korkutucu geliyor, ama bunun sebebi anlatılan cinayet değil, cinayeti anlatan kişinin konuşmasının ne kadar normal olduğu. Rüyamda, suçları sadece şiveyle konuşan insanların işleyeceğini düşünüyorum, ama bu cinayeti işleyen genç, konuşması oldukça düzgün, şehirli bir üniversite öğrencisi. Ve tanıklar... Korkunç bir suça tanık olanlar ve maktülün yakınları, üst dünyaya o kadar çok aitler ki... Kendimin de bir suça bulaşabileceğimi hatırlıyorum.

Salondan çıkabilmemin tek yolu da salonun karşısındaki kapıdan geçmek (arkamdaki kapı mı kapanıyordu, arkamdakilerden mi çekiniyordum, bilmiyorum). İnsanların dikkatini çekmemeye çalışarak o kapıya doğru ilerliyorum, ama beni görüyorlar ve benim de mahkemeyle ilgimin olup olmadığını soruyorlar. "Hayır", deyip oradan utanarak çıkıyorum.

Bundan sonra, merdivenlerden aşağı indikçe kabusum anlatılamayacak kadar garip hale geliyor. İşin içine cadılar ve kara büyü giriyor. Bir şekilde üst dünyaya çıkmayı başarıyorum ama artık hiçbir şey benim için eskisi gibi olmuyor. Evime geldiğimde babamın ölmek üzere olduğunu görüyorum. Bıçaklanmış ve bir gözü çıkarılmış. Annem panik halinde. Babam beni görüyor ve ölmeden önce parmağıyla annemi gösteriyor. Cinayeti annemin işlediğini anlıyorum, elimdeki bir tabancayla anneme ateş ediyorum. Annem ise mermilerden etkilenmiyor, bir cadıya dönüşüyor.

Annem ve ablamın birer cadı olduğunu, hayatımdaki tüm mutsuzlukların da onlarla ilgisi olduğunu öğreniyorum. Ama yine de, onlarla yaşamaya devam ediyorum.

Çok uzun yazdım sanırım. Aslında bu aralar normal bir blog yazısı yazacaktım ama bununla idare edin artık. Belki bu gece güzel bir şeyler yazarım.

2008-05-29T00:10:00.000+03:00

Niye ağlıyorsun?

Bu, sizin eseriniz.

Iartã-mã

2008-05-24T13:33:00.002+03:00

Ne garip bir geceydi dün gece. Dün sabah ve öğle vakti güneşli ve mutluydu, uyudum, akşam uyandım, uyandığımda gökyüzü parçalanmış, yıldızlar düşmüştü.

Yazıyla anlatmak çok zor. Hani bazı filmlerde (özellikle Lynch'inkilerde) olur ya, bir gerçeklikten daha karanlık bir gerçekliğe geçerken algılar karışır, rahatsız edici görüntüler (bacağınıza tırmanan bir karadul mesela) gözlerinizin önüne gelir. Bunlar gibi.

Uyanıksınızdır, ama kendinizi bir kabusun içindeymiş gibi hissediyorsunuzdur. Kendi yarattığınız karakterler, zihninizde vücut bulup sizinle konuşurlar. Lost One. Umutsuz anlarımda kendimi Lost One gibi hissederdim, ama dün gece ben Ahmet'tim, Lost One ise benimle konuşan bir 'arkadaş'.

"Sen bensin."

Hayatımdaki tüm başarısızlıkları, onurumun her kırılışı teker teker gözlerimin önünden geçti.

Sevdiğim her şeyin benden uzaklaştığını hissettim.

Ama bu doğru değildi. Annemle babam beni seviyorlardı, dün gece beni sevdiklerini gösterdiler (benim canımın ne kadar sıkkın olduğunu farketmediler. son bir yıldır her zaman yaptıkları gibi, beni şefkatle kucaklayıp öptüler, falan filan). Uzaktaki ablamın da beni sevdiğini hatırladım. Sonra "Annem, babam, ablam dışında kimsem yok." diye düşünmeye başladım.

En iyi arkadaşımı zihnimden çıkarmak istedim, onun beni kendi zihninden çıkardığını hayal ederek. Birkaç eski dostuma olan şey ona da olmuştu; onlar gibi değişmiş, sıradan birisi haline gelmiş, sonra beni zihninde öldürmüştü. Neden böyle düşündüğümü bilmiyorum; gönderdiğim bir şeyi merak edip bakmaması da değildi bunu düşünmeme. Bu sadece karanlık düşüncelerimi destekledi, o kadar.

Prens Kayıp'ın dünyasında, kendisi dışındaki herkes vefat etmiştir. Melona'nın da ölümünden sonra Arleon, Prens Kayıp'a dönüşmüştü ("Ama olaylar Melona'nın gözünden anlatılıyordu? Ve Prens Kayıp ile Melona konuşabiliyorlardı?" Aslında tüm bunlar Prens Kayıp'ın anılarından somutlaşan hayallerdi. Melona ölü (veya hayalet), geriye tüm kalanlar onun anıları. O konuşan kişi, anıların somutlaşmış hali.).

Asporia hikayelerinin Prens Kayıp'la ilgili kısımlarında Arleon'un sevdiği herkes ölmüş. Bu hikayelerde bir şeyi eksik bıraktığımı farkettim; Arleon'un en iyi arkadaşını. Uzak bir toprakta yükselen iki tane anıt hayal ettim; artık kimsenin yaşamadığı bir ülkeden yükselen, Asporia'dan görülebilecek kadar yüksek iki anıt. İki kraliçe için. Eskiden Arleon olan kişinin arasıra ziyaret ettiği ve kendi kendine konuştuğu (onu dinleyecek kimse kalmamıştı zira) iki kule. Suyun ve hayatın bittiği topraklardan yükseliyorlar.

Dün neden böyle hissettiğimi bilmiyorum. "Ama bugün şimdi daha iyiyim, sorun yok." diye kesip atmak istemiyorum. Sınavlarım için endişelendiğim için miydi? Sanmıyorum. Bu sabah yavaş yavaş karamsarlığımdan kurtuldum; sınavdan önce de tamamen rahatladım. Bugünkü sınavım beklediğimden iyi geçti; ama ruh halimin normale dönmesinin nedeni sınavımın iyi geçmesi değildi. Lost One'a dönüşmemin nedeni sadece sınavlarım olamaz, hiç sınavım olmadığı yaz mevsiminde bile sık sık Lost One olup sonra normale dönüyorum. Buna bir çözüm bulmam lazım, ama nasıl? Arleon olamayacağımı biliyorum, ama en azından Ahmet olarak kalmak istiyorum.

Iartã-mã.

2008-05-20T23:38:00.004+03:00

Öfkenin damarlarımda dolaştığını hissediyorum. İçimde bir ateş parçası var. Onu içeride tutmak, ateşi sadece daha da şiddetlendiriyor. Nereye kadar idare edeceğimi bilmiyorum.

Ama yine de inanıyorum, zihnim bir gün iyileşecek ve ateş soğuyacak.

Şu an için sakinim. Ama ne kadar sürer, bilmiyorum.

2008-05-19T23:07:00.001+03:00

"Tanrı'nın sevdiği bir kulu olmalıyım. Hayallerimle onu güldürüyorum"

Kırık

2008-05-16T03:49:00.003+03:00

*New York'a gitme hayalim yattı.

"Ahmet, henüz tek başına yurtdışına çıkamazsın, ama illa tek başına bir yere gitmek istiyorsan yazın Amasya'ya, köye git?"

*Bu hafta NETUCON var ama gidemeyeceğim. Bütün haftasonu eve kapanıp ders çalışmaya çalışacağım. Ragnor'la beraber METUCON'a gitmeyi çok isterdim

.
*Çalışmalarım çok iyi gitmiyor. Aklıma çok güzel fikirler geliyor ama bunları oyun haline getirdiğim zaman ne kadar başarılı olacağımı bilmiyorum.

Facepalmbook!

2008-05-13T21:55:00.005+03:00

Son dönemde içinde bulunduğum asabi ruh halimden dolayı olsa gerek; medyada, internette , çevremde gördüklerim, sinirlerimi eskisinden daha çabuk bozuyor. Eskiden internet sözlüklerini okur, İTÜ Sözlük'te yazarlık yapardım; sonra bırakmak zorunda kaldım, sinirlerim bozuluyordu. İtiraf etmeliyim; benimle zıt kutuptaki insanların görüşlerine karşı hoşgörülü olamıyorum (gerçi biraz önce sözlükte biraz daha vakit geçirdim; sinirimi inanılmaz bir şekilde bozan bir başlığa denk gelmedim.)

Öhöm neyse. Aslında bu yazıyı yazmamın amacı, varlığına tanık olduğum birkaç paylaşmaktı. Başlayayım.

*Birkaç gün önce Mount&Blade forumlarında gördüğüm bir topic:

Mount And Blade 0.903 İndir(Herkese Tavsiye Ederim Ben Bunu Oynuyorum..)
Linkler
Part 1 = http://(korsaan)
Part 2 = http://(korsaaaaan!)

Crack = http://(çaaat)
Şifre koydummu tam hatırlamıyorum ama sorarsa Xazrael olcak şifre.

Oyunu birazda bilmeyenler için anlatayım.
Oyunda kendi karakterinizi yönetiyorsunuz.Çeşitli görevler alıyorsunuz.Bir haritada gezinirken saldıracağınız kişiler kabul edildiğiniz krallığın düşman krallıkları ve yağmacı haydut tarzı insanlar oluyor.Çok zevkli bir oyun.

Bu adamların zeka seviyeleri gün geçtikçe düşüyor. Eskiden oyunun kendi forumlarında sadece crack'ini yayınlamaya kalkışırlardı, şimdi artık oyunla ilgili 10743892 tane topic'in olduğu o forumda bir de oyunu anlatmaya çalışıyorlar.

*Ailelere çocuk yetiştirme konusunda bilgiler veren bir makaleden alıntı:

İlk paragrafı:

Sevgili kardeşlerim, “dost acı söyler misali” söyleyelim ki, öğrencilerimizin durumu içler acısı. Yani;

1-Öğrencilerimizin bilgi düzeyleri çok düşük. Üniversite sınavlarında başarılı olacak gibi görünmüyorlar.

2-Gelecekle ilgili projeleri, hırsları ve idealleri çok zayıf.

3-“Böyle gelmiş böyle gider” tarzında bir şartlanmışlığın esiri olmuşlar..

4-Ailelerde, çocukların geleceği ile ilgili bir heves yok gibi.

Veee, fatality:

"3-Hafta içinde televizyon izlemeyin, internet kafelere gitmeyin. Hele bilgisayar oyunlarını hiç oynamayın. Sizlere para ve zaman harcatmaktan başka bir işe yaramazlar. Hiç bir faydası yoktur bilgisayar oyunlarının.
Dünyada milyarlarca bilgisayar oyunu var. Onların hepsi, para tuzağıdır.
Diyelim ki hepsini çözdünüz. Size madalya ya da meslek mi verecekler?
Bilgisayar oyunlarında başarılı olmanın, kendi kendinizi tatmin veya arkadaşlarınıza hava atmaktan başka bir faydası yoktur.
Daha çarpım tablosunu bilmeyen, bakkaldan alışveriş yaptığında para üstünü hesap edemeyen bir öğrenci, tüm bilgisayar oyunlarını çözse neye yarar ki?
Elin oğlu, para kazanmak yani sizin sırtınızdan vurgun yapmak için habire oyun basıyor, sizler de onlara kanıyorsunuz.
Haa sizler de okuyun, gelecekte mesleklerinizi edinin, dinlenme zamanlarınızda, kendi kazandığınız paralarla ve keyifle bilgisayar oyunlarını oynayın. Şimdiler o bölgelere uğramayın bile.."

Evet, sizin çocuklarınızın gerizekalı olmasının, neyi ne kadar yapması gerektiğini bilmemesinin nedeni hep şu bilgisayar oyunları. Çocukluğunun en güzel anılarını bilgisayar oyunları oluşturan benim veya şu an ülkenin en saygın üniversitelerinde okuyup benden daha fazla oyun oynamış olan arkadaşlarımın hiç idealleri filan yok. (Ama ne yalan söyleyeyim; bu makalenin düzgün bir Türkçe ile yazılmış olması beni şaşırttı. Tonlarca imla hatası ve çeşitli Arapçamsı kelimelerle karşılaşırım diye bekliyordum ["Cevab veremedi"]).

*Bugün Google'da bir şey ararken birkaç "paylaşım" forumlarındaki "Hayatınızda hiç orijinal oyun aldınız mı?" tartışmalarına denk geldim (aradığım şey, OyunGezer fotumlarındaki Noob oyuncu mesajlarından seçmeler başlığı için, yıllar önce okuduğum çok komik bir mesajdı).

"Yaw siz manyakmısınız orcinal oyun alınırmı"
"100 ytl vereceğime gider paşa paşa korsanımı alırım. siz enayimisiniz???"

O forumlarda okuduklarım genellikle böyle şeylerdi.

Veeee şimdi Facepalmbook'a geleliiim!

Arkadaşlarımın bazen ciddi ciddi üye olduğu, bazen de sadece karşıt görüşlerini yazmak için üye olduğu grupları görüyorum.

* "2. EL KIZ İSTEMİYORUZ !"
Grup kendisini yeteri kadar açıklıyor.

"Biz erkeğiz, istediğimizi yaparız, ama kadın ikinci sınıf varlık, o istediğini yapamaz"cı, "Ben elalemin namusuna karışabilirim, ben ahlak ebesiyim"ci insanlardan tiksiniyorum, onların benden tiksineceğinden daha fazla.

* "En Büyük Beşiktaşlı Mustafa Kemal Atatürk"

"Milliyetçilik çok iyi bir şey, çünkü Atatürk de milliyetçiydi", "Alkol kullanmak iyidir, Atatürk de rakı içerdi, demekki dine bağlı olmamak gerek", "Hayır, dine bağlı olmalıyız, Atatürk'ün kıldığı cuma namazını unuttunuz mu?"
Bu cümleler tanıdık geliyor mu?
"Benim ideolojim doğru. Şimdi ideolojimi ve Atatürk'ü ortak noktada birleştiren bir ilgili bir örnek bulayım ki tarihî bir kişiliği biraz daha sömüreyim. Hatta savunacağım şey bir ideoloji de olmasın, sadece bir spor kulübü olsun, sonra da kendi tuttuğum takımı vatanseverlikle özdeşleştireyim ve sonra belki de karşı takımdakileri vatan hainliğiyle suçlayabilecek kadar ileri gideyim!"

Futbol hakkındaki düşüncelerimi az çok biliyorsunuzdur; takım tutmam, fanatiklikleri asla anlayamam. Gerçekten anlayamıyorum, bir futbol takımını yükseltmek için bu kadar da aşağılara mı inilir? Anlayamıyorum, anlayamıyorum....

* "United Kurdistan-Greece-Ermenia Hate Agains Turkey" (bunun gibi bir şey işte)

Türkiye'de yaşayan Kürt kökenli bir vatandaşın kurduğu bir grup. Yunanistan'ın ve Ermenistan'ın grupla ilgisi yok, adamın tek derdi Türkiye'ye hakaret etmek, PKK propagandası yapmak. Küfür etmeden bu grup hakkında yorum yapabilmem imkansız ama şunu söyleyeyim: Atatürk, grubun profil resmindeki fotomanipülasyonda karikatürize edildiğinde bile onların yakalanınca "Ühühü, Türkiye için hizmete hazırım" diye ağlayan kıro liderlerinden 100 kat daha karizmatik görünüyor.

Jagler kok

2008-05-09T20:22:00.005+03:00

Günlük:
9 Mayıs 2008, Cuma

*Perşembeyi cumaya bağlayan gece Resident Evil 3 oynuyordum. Basit bir hatam yüzümden ölüp de 1 saat önce save ettiğim noktaya gelince oyunu sık sık save etmenin ne kadar faydalı olduğunu gördüm.

*Bu sabah kalp ilaçlarımı ve antidepresanlarımı almadım. Bunu birkaç kere daha denemiştim. İlaç almadığım günler kendimi normalden daha neşeli ve dikkatli hissediyorum ama bazı anlar oluyor, sanki bir rüyaydaymışım gibi etrafımdaki nesneler bulanıklaşıyor, eğrilip büğrülüyor. Sürrealizm?

*Uykusuz'da öyle bir karikatür gördüm ki, kahkahalar atmaktan yüzüm kızardı.

Gülmemin nedeni esprinin çok komik olması değil, yapılan tespitte kendimi görmemdi (eğer ilaçlarımı alsaydım belki bu kadar gülmezdim, bilemiyorum).

Top sakal, çerçevesiz gözlük ve Jagler... Ahhaahahaha!!! :D

*Bugün Iron Man'e gittim.

Güzeldi. (Böyle diyeceğimi biliyordunuz, değil mi? Ehehe) Garip bir şekilde protagonisti kendime ve Arleon'a benzettim.

Film çok kısa geldi, çeşitli mantık hataları vardı. Ama zaten bir movieye yüksek beklentilerle gitmeyeceğim için bunlar beni rahatsız etmedi. ("Movie" ile "film" arasında bazı farklar vardır; movie'lere "film" desek bile bu böyle)

*AdventureSoul'un Mayıs sayısında "Kabusta Kaybolmak 2" önincelemesi yazılmış. Ama ben bu oyunun yapımını durdurmuştum?
Kapağı görünce "Acaba Kabusta Kaybolmak: Ruhlarımızı Kurtar'ı Lost in the Nightmare'ın devamı sandılar da KK:RK'ı bu şekilde incelediler?" diye merak ettim ama benim o çıkardığım eski LitN 2 demosu incelenmiş. Kendimi üzgün hissettim. LitN 2'den ve o demodan nefret ediyorum.

*Bugün okulda birkaç afiş gördüm. Yurtdışında dil eğitimi reklamları.

Vaad edilen şeylerin arasında; bana uygun gelen bir fiyata 2 haftalığına New York'ta dil eğitimi de vardı. Yıllardır en çok hayalini kurduğum şeylerden birisi New York'a gitmekti. Bu programa katılmak istiyorum; sadece New York'u görmek için değil, aynı zamanda yetersiz speaking skill'lerimi de geliştirebilmek için.

Bunu daha ailemle konuşmadım, sıcak bakarlar mı bilmiyorum.

Web sitelerinde de özellikle New York'taki eğitim için hazırlanmış özel bir sayfa bulamadım.

Bir yanım heyecanlanıyor, öbür taraf da hayatın beni yine hayal kırıklığına uğratacağını söylüyor.

Fikirler

2008-05-06T04:03:00.002+03:00

Bu gece korkunç bir fikir fırtınası yaşıyorum. Hayal ettiğim şeyi gerçekleştirebilirsem Valve'den iş teklifi alabilirim.

Ama beni üzen şey, bu fikirleri gerçekleştirecek kadar kendimi geliştirememiş olmam.

2008-05-04T19:36:00.003+03:00

Acaba büyüyünce böyle mi olacağım?

(Half-Life 2'deki G-Man'in yüzünü kendi yüzümle değiştirdim)

(Şimdi tekrar düşündüm de, benimle pek alakası yokmuş)

Biraz önce, geçen gün aldığım Wishmaster (TILSIM) filmini izlemek istedim, ama DVD doğru düzgün çalışmadı. Görüntüler sürekli duruyor ve hiç ses yok (DVD'nin audio klasörü boş). Tılsım işte, mutlaka bir arızası çıkacak :P
(Çağla, o film hâlâ sende var mı?)

2008-05-03T21:08:00.000+03:00

Saat 12:30'da

2008-05-02T19:48:00.004+03:00

14
33
28
7
69
29
8
5
27
88
37
7
24
90
5
69
21
14
56
53
28
18
65
87
87
12
51
71
96
55
8
0
24
87
93
27
37
5
53
21
50
3
22
9
61
86
25
9
50
13
14
32
31
97
25
68
25
81
71
33
62
56
51
14
45
36
2
74
1
6
41
69
18
15
51
61
52
34
14
51
65
75
62
38
37
1
67
58
25
31
70
33
93
64
79
86
41
57
25
70

Okul laboratuarında yazdığım bu yazıda sadece canımın ne kadar sıkkın olduğunu yazmak istiyorum.
(okulun birkaç tane lab'ı var, şu an yazdığım, boş zamanlarımızda kullanmamız için ayrılmış olan "çalışma odası" bilgisayarı. Ders çalışabilirsiniz, Facebook'a macebook'a bakabilirsiniz veya flashdiskinize kaydetmek üzere bir blog yazısı bile yazabilirsiniz).

Basit bir programlama sınav sorusunu yarım yamalak yapabildim; bunun nedenlerinden birisi de, kullanmamız gereken bir şeyi "kullanmak yasak sanırım" diye düşünerek hiç kullanmamam. Açıklamaları iyi okuyup-dinlediğim halde aklımda öyle kalmış.

Dış dünyayı algılamakta sürekli zorluk çekiyorum.

Yapabildiğiniz en iyi şeyleri aslında yeteri kadar iyi yapamadığınızı anlamak nasıl bir his veriyor, biliyor musunuz?

(üstteki sayılar tamamen rastgele olarak yaratılmıştı. şimdi laboratuarda bu sorunun önemli bir kısmını yaptım, o yasak olduğunu sandığım şeyleri kullanarak. bu yukarıdaki sayıların büyükten küçüğe dönüşmüş hali aşağıda)

(soru elbette "Rastgele sayılar yaratın ve sonra bu sayılar büyükten küçüğe sıralansın" kadar basit değildi ama benim yapamadığım şey buydu. Eğer dizi/structure kullansaydım işte yapabiliyordum)

97
96
93
93
90
88
87
87
87
86
86
81
79
75
74
71
71
70
70
69
69
69
68
67
65
65
64
62
62
61
61
58
57
56
56
55
53
53
52
51
51
51
51
50
50
45
41
41
38
37
37
37
36
34
33
33
33
32
31
31
29
28
28
27
27
25
25
25
25
25
24
24
22
21
21
18
18
15
14
14
14
14
14
13
12
9
9
8
8
7
7
6
5
5
5
3
2
1
1
0

19:49

Bugün bir de Iron Man'e gitmek istiyordum ama okuldan sonra gittiğim semtteki sinemanın artık kapalı olduğunu bugün öğrendim.
Bugün -birkaç arkadaşım dışındaki- insanların ya benden kaçtığını ya da beni kazıkladıklarını hissettim. Aracına bindiğim o uyuz taksici bana 1 YTL'yi eksik verdiğinde (bir de "Al!" diye. adam çok öfkeliydi) veya Gloria Jeans'te paramın üstünü getirmedikleri için normalde hakkımı aramam gerekiyor; ama bu aralar kendimi o kadar öfkeli hissediyorum ki, aşırı tepki vermekten ve başımı belaya sokmaktan korkuyorum.

Bir hafta önce, yanımdan bir araç korna çalarak geçti; komik ama ürkütücü bir şekilde gürültülü bir korna. Hemen o arabanın içindekilere baktım, içindekiler "normal" insanlardı (yani etrafındakileri özellikle rahatsız etmek isteyecek zibidilere benzemiyorlardı) ve beni görmemişlerdi. Bu olaydan 2-3 saniye sonra şunu farkettim: Eğer beni korkutmak için o kornayı çalmış olsalardı, arabanın peşinden koşup arabanın camlarını ellerimle kırmaya çalışacaktım. O kadar öfkeliydim; ellerimin parçalanmasını önemsemeyecek kadar. Bu yapacağım şeyin ne kadar mantıksız olduğunun farkına varamayacaktım.

Ne zaman patlayacağım, bilmiyorum. Kendi öfkemden korkuyorum.

Birkaç gündür Source motoru ile uğraşıyorum. Güzel haritalar yapmaya başladım. Source gerçekten harika bir motor; HL 2'yle beraber gelen materyaller de öyle.

Our Mutual Friend

2008-05-01T18:24:00.002+03:00

Esprinin kaynağı:
Half-Life 2: EP 2''nin "Our Mutual Friend" isimli bölümünde Eli Vance'ın G-Man'den yine "our mutual friend" olarak söz etmesi.

Kedi Tüyü

2008-04-29T02:57:00.005+03:00

UYARI

Rahatsız edici derecede şiddet ve küfür içeren bir hikaye.
Biraz korkutucu bir hikaye oldu sanırım.

Deliliğin en tehlikeli türü, herhalde yanında kendini saklama yeteneğini de getireni olmalı. Tertipli, çalışkan bir öğrencinin kendisi gibi düzenli, kalın okul defterinin ortalardaki bir sayfasının ufak bir köşesine gizlenmiş olan ufak not gibi kendisini gizleyen bir delilik. Koca defterdeki derslerle ilgili tüm yazıları-çizileri sikip atacak olan bir cümlecik gibi gizli ve sinsi.

Ilık, mavi okyanusun altındaki kırık fay hattı gibi; gözlerinin ardında, kırık bir zihin.

Böylesine sinsi bir deliliğin zihinden taşıp eyleme geçebilmesi için yalnızlık ve izolasyon şart; tıpkı bu deliliğin büyüyebilmesi için gerektiği gibi. İntihar gibi. Neden otel odalarında, evlerde edildiğinden daha çok intihar edilir sanıyorsunuz?

Emekli öğretmen anne ve babasıyla yaşayan genç bir okul çocuğunun da deliliğinin eylemini gerçekleştirebilmesi için en uygun zaman herhalde onların bir-iki saatliğine de olsa evden ayrıldığı bir haftasonu olacaktır. Sıcak bir bahar günü, öğleden sonra; pembe çiçeklerin yeşil yapraklarının altına gizlenmiş bir karadul gibi sinsice.

Anne ve babası haftasonları sürekli bir yerlere giderdi; bazen pazara, bazen komşu ziyaretine, bazen de parkta bir yürüyüşe... Nereye gideceklerini ona söylerlerdi ama o hiçbir zaman hatırlamazdı, zira önemsediği şey onların nereye gittikleri değil, ne zaman dönecekleri olurdu. Onlar yokken telefon çaldığında ve ebeveynlerinin nerede olduğu sorulduğunda hep kendisinin uykusundan yeni uyandığını (telefon sesi yüzünden), uyandığında onları göremediğini, bu yüzden de onların nereye gittikleri konusunda bir fikri olmadığını söylerdi. Bu bir yalandı, telefon çaldığı zaman uyuyor olmazdı.

O pazar günü için bir planı vardı. Artık evde boşboş oturmayacak, sokaktan bir şey alıp onu eve götürecek ve planını gerçekleştirecekti. O ana kadar ailesi evde yokken zamanını nasıl geçirdiğini düşündü; deliliğini hiçbir zaman eyleme dökmemişti. Masumdu. Ama artık bunu değiştirmek istiyordu. Kalın gözlüklerini takıp 3'üncü kattaki evinin mutfak balkonuna çıktı ve apartmanının bulunduğu sokağı incelemeye başladı.

Aslında bu incelemeye gerek yoktu ki, zaten bu sokağı çok iyi biliyordu. Ailesi buraya yerleşeli 10 yıl olmuştu, ömrünün bu büyük kısmı işte bu sokağın değişimine tanık olmakla geçmişti. İlk taşındıklarında dandik bir kenar mahalle olan bu semt yavaş yavaş gelişmiş, şehrin önemli merkezlerinden birisi haline gelmişti. Bir semtin gelir düzeyi hakkında fikir edinmek istiyorsanız o semtte yaşayan sokak hayvanlarını inceleyin: Fakir bir semtte yaşayan hayvanlar zayıf ve ürkektir, daha gelişmiş semtlerde ise bir aslan gibi yeleleri çıkmış şişman sokak kedilerine bile rastlayabilirsiniz. Bu semtin kedileri artık insanlardan korkmuyorlardı; kedilerin, insanları sevdiği bile söylenebilirdi. Bu zengin, kibar insanların yiyecek artıkları ne de lezzetliydi!

Buzdolabından peynir aldı, peyniri kesip bir peçeteye sardı. Geri kalan peyniri buzdolabına geri koydu.

Banyoya gitti ve küvetin tıpasını taktıktan sonra musluğu yavaşça açtı. Eve geldiği zaman küvetin yarısı dolmuş olacaktı. Çamaşır makinesinin üzerine, elindeki diğer nesneyi bıraktı.

Üstüne beyaz bir t-shirt ve bir cebinde her zaman evinin anahtarı bulunan gri pantolonu geçirip elinde peynirle evinden yavaşça çıktı ve zayıf kollarını sallaya sallaya apartman merdivenlerini inmeye başladı. Apartmandan çıktığında yüzüne sıcak bir rüzgar esti, güneşin parlaklığı gözlerini kamaştırdı. Sokakta yavaşça yürüdü, mutlu insanların yanından geçe geçe. Gözü, diğer apartmanların bahçelerindeydi.

Aradığını buldu: Tek başına, yerdeki bir çöp parçasıyla oynayan ak pak bir kedi yavrusu. Yabancı apartmanın bahçesine girip çimenlerin üzerindeki kedi yavrusuna yaklaşırken kedi onu farkedip yeşil gözlerini bu insana çevirdi. Genç çocuk, kedi yavrusunun yanına eğilip elindeki peyniri önüne bıraktı. Kedi önce peyniri bir kokladı, eliyle evirip çevirdi, sonra küçük dilini çıkartıp yavaşça yemeye başladı. Peynir bitince onu besleyen açık tenli ellere baktı, ellerin onu yavaşça kavrayıp bahçenin dışına götürmesine izin verdi.

Genç, beyaz kediyi yavaşça göğsüne bastırıp evine götürürken komşu bir apartmanın balkonundan etrafı izleyen şişman bir kadınla gözgöze geldi. Kadın, ona suçlar bir ifadeyle bakıyordu; sanki gencin niyetini anlamıştı. Genç, utanmış gibi davranıp yüzünü sokağa dikti ve kediyi okşamaya başladı, sanki kediyi evde besleyecekmiş gibi. 30 saniye sonra o balkona tekrar baktığında kimse yoktu. Kendi apartmanına girdi.

Merdivenlerden çıktıkça, yavru kedi hareketlenmeye, mırıldanmaya başladı. Genç, komşularının bu kedi sesini duymasını istemiyordu, hareketlerini hızlandırıp 3'üncü kata kadar çıktı; şansına, apartmanın içinde hiçbir komşuya rastlamadı. Evinin kapısına geldiklerinde kediyi tek eliyle göğsüne bastırıp öbür eliyle anahtarı çıkarttı ve kapıyı açtı. İçeri girdiklerinde kedi iyice huysuzlanmaya başladı; belki bu kadar yabancı bir çevreye girdiği için, belki gencin hareketleri sertleştiği için, belki de altıncı hissi iyice harekete geçtiği için. Artık kedinin kaçmaması için genç mücadele vermek zorunda kalıyordu; kapıyı ayağıyla kapattı. Ayakkabılarını topuklarıyla çıkardıktan sonra çıplak ayaklarıyla banyoya doğru ilerledi. Kedi artık pati atmaya başlamıştı.

Küvet, tam da beklediği gibi, yarısına kadar dolmuştu. Kediyi suya doğru yaklaştırdıkça kedi neredeyse çığlık atmaya başladı. Genç, bu noktada apartmanın duvarlarının kalınlığına güveniyordu; bu apartmanda top bile patlasa komşulara ses ulaşmazdı.

Kedi yavrusunu küvetin içine sırtüstü gelecek şekilde soğuk suya soktu. Kedi suyun içindeyken onunla gözgöze gelmek istiyordu. Kedi suya girince çığlıklarının yerini koca hava kabarcıkları aldı, kedinin tüyleri suyun içinde dalgalanıyordu. Genç, bir eliyle kediyi boğazından tutarken öbür eliyle, çamaşı makinesinin üstüne bıraktığı bıçağı aldı.

Genç çocuk eskiden "kan" denilen sıvının yapış yapış olduğunu zannederdi, sonra bir gün kanın suyla kolayca temizlenebildiğini gördü. En azından kendi kanı öyleydi, kedi kanı da öyle olmalıydı.

Bıçağı suya soktu ve kedinin boynuna getirdi. Bir kurban gibi, kedinin boynunu yavaş yavaş kesmeye başladı. Kedinin bütün kanı suya karışıp kanalizasyona akacak, kansız bedeni de beyaz bir alışveriş torbasıyla kamufle olmuş plastik, siyah bir poşetin içinde, buradan yüz metre uzaklıktaki çöp tenekesine bırakılacaktı.

Birkaç damla kan akmaya başladı.

Ve genç, ev kapısının açıldığını duydu:
-Oğlum, biz geldik!

Bu kadar çabuk gelmemeleri lazımdı! Banyonun kapısını açık bıraktığını daha yeni farketti. Bıçağı kedinin boynunda bırakıp, koşarak banyo kapısını kilitledi. Ve kilitli kapının ardından,

-Baba, ben banyo yapıyorum!

O sırada küvetin içinden kedinin çıkmaya çalıştığını gördü. Islak tüyleriyle kedi, iskeletimsi bir yaratığa dönüşmüştü. Genç, küvetin yanına koştu, suyun içinden -kedinin boynundan çıkmış olan- bıçağı kaptı ve kediyi tekrar suya itti. Kedinin boynunu şimdi hemen kesmek istiyordu. Banyonun kapısı çalındı:

-Oğlum, saatimi çamaşır makinesinin üzerine bırakmışım. Bana kapıdan verir misin? Saat bozulmasın?
-Baba, tamam, geliyorum!

Kedinin boynunun yarısı kesildiği zaman, boynunun içinden koca bir hava kabarcığı çıktı ve kedinin hareketleri kesildi. Çocuk, musluğu çevirdi ve küvete akan suyun akış yoğunluğunu artırarak kanlı ellerini temizledi.

-Oğlum, hadi?
-Tamam baba, geldim.

Gerçekten de çamaşır makinesinin üzerinde babasının saati vardı. Giyinik olduğu görünmesin diye, kapının ardından sadece ıslak kolu görünecek şekilde, saati tutan kolunu uzattı ve diğer eliyle banyonun kapısının kilidini açtı.

Kapıdan babasının elinin uzanmasını bekledi ama hayır, babası, ani bir şekilde kapıyı açtı ve banyodan içeri girdiğinde babasının açık yeşil gömleğiyle gözgöze geldi.

Genç, başını öfke ve korkuyla yukarıya doğru kaldırdığında artık öfkesi yerini bir çığlıkla beraber tamamen korkuya bıraktı; zira, bu gömleğin yakasının üzerinde gördüğü şey babasının yüzü değil, bir insan boyutundaki öfkeli kara bir kedinin kafasıydı.

Bu apartmanda top bile patlasa komşulara ses ulaşmazdı.

.

2008-04-29T00:29:00.005+03:00

Zor bir dönem geçiriyorum sanki.

Eskiden kolayca yapabildiğim şeyleri bu aralar yapmakta zorlanıyorum.

Hayallerimin ve kabuslarımın beni sıkıştırdığını hissediyorum. Üzerime binen kara bir bulut gibi.

Çok öfkeli hissediyorum.

Waltz 2
Shostakovich'ten.
Bu birkaç günkü ruh halimle ilgisi yok, ama canım bu parçayı dinlemeyi o kadar çok istedi ki. Bana pek çok güzel şey hatırlatıyor.

Permatik reklamı

2008-04-27T23:16:00.000+03:00

1 yıl önce yaptığım değişik bir çalışma. Biraz önce YouTube'da yeni bir yorum gelince böyle bir çalışmanın varlığını yeniden hatırladım.

Anathema konseri

2008-04-27T02:09:00.004+03:00

Tüm o şarkılar, nasıl olur da bu kadar tatlı adamlardan çıkabilir?

Kendimi şanslı hissediyorum, onları bu kadar yakından görebildiğim için. Keşke asıl fotoğraf makinemi getirebilme imkanım olsaydı da çektiğim resimler daha kaliteli olsaydı ama neyse.

2008-04-25T01:38:00.001+03:00

Yüzlerine yapışık sırıtışları ay ışığında parlıyordu harlequinlerin, ormanın sisini delerek yürüdüklerinde.

Porcelain Heart

2008-04-23T21:51:00.003+03:00

Pek sevemedim.

Bir de bu var;

İç dünyadan fotoğraflar

2008-04-22T17:34:00.006+03:00

Aslican Abla tarafından etiketlendim.

Chatbox'ına da yazdığım gibi, o yazıyı ilk gördüğümde ben de kendi blogumda böyle bir yazı yazmak istedim, ama sonra belki Aslı Abla'yı iyice taklit etmiş olurum diye korktum (Asporia isimli, RPG dünyası olmayan, ikinci dünyayı ve hikayelerini tasarlarken Leviathan'dan etkilenmiş, "İşte benim yazmak istediğim şeyler bunlar!" demiştim).

Ama madem Leviathan dişlerini bana geçirdi, o zaman bu yazıyı yazabilirim (resimleri kesip biçene kadar canım çıktı bu arada; keşke bu test uygulamasında resimleri kendimiz seçsek ve sonuçlar kendiliğinden gelse. Bilgisayar mühendisliğinin çözebileceği bir problem. Öhöm neyse).

*Dışarısı soğuk, içerisi ılık. Beyaz sessizlik. Burada uyanmak istiyorum.
*Daha fazlasını istediğim şey, para. (Paranın getireceği lüks/ihtişam ve belki de gülümseme de buna dahil)
*Savaşma yeteneği. Belki artık buna pek ihtiyacım yok, ama hep bunun eksikliğini hissettim.
*Mideme düşkünüm, özellikle de en tatlı tatlılara! Alışverişe de.
*Paraya da düşkünüm, açgözlülük seviyesinde (öteki resmi yayınlamasam da olur).
*Uzay bana huzuru ve yüceliği anımsatır.
*İçimde hem "uzay huzuru"nun genişliği, hem de kor halinde yanan bir ateş var.

*Bir bilimadamı veya yönetmen (aslında bilgisayar oyunu yapımcısı)
*Kutup.
*Aslan. Koruyucu ve asil bir sevgi.
*Sevgiyi anlatabilecek o kadar çok şey var ki....
*Resimi seçtim, ama aslında içine ruhumuzdan katabildiğimiz her şey bir sanattır (ve evet, her resim, bir sanat eseri değildir).
*Sade olduğu kadar şık. Ne çok "cıvıltılı" ne de çok "ucuz".
*Alkolü bıraktım. Kafein ftw.
*Pahalı arabalara ve hıza tutku duyuyorum. Hiç araba almayı düşünmüyorum; hız tutkuma yenilip tehlikeye girmek (ve başka insanları tehlikeye sokmak) beni korkutuyor.
*Yalnız, kendimle başbaşa kalabileceğim bir tatil.
*Bir de eklemeyi unutmuşum; özgürlük benim için koca bir raf dolusu kitaplar ve New York City benzeri bir şehir. Tüketebileceğim kadar çok sanat eseri ve her an her şeyin gerçekleşecebileceği bir "fırsatlar şehri". Çok düşük bir maliyetle kendi firmamı/stüdyomu kurar, bir EA Games olup olamayacağımı bana yeteneklerim ve kader gösterirdi (tabi gerçek hayatta NYC o kadar da fırsatlar dünyası değildir sanırım ama neyse).

Kimseyi etiketlemek istemiyorum, resimleri kopartıp birleştirmek zor oluyor (ama eminim, bunun kolay bir yolu vardı). İsteyen yazabilir (sanki ben izin vermesem yazamayacaksınız, heh). Eğer siz de aynısını yapmak istiyorsanız, Çağlayan'ın blogunda tüm resimlerin linkleri var.

Şimdi Episode 2'ya ve oradan da mod çalışmalarıma dönüyorum.

Gord10

2008-04-20T21:37:00.004+03:00

Good Enough by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Hatalarım

2008-04-20T12:27:00.002+03:00

"Kangrenli bir bölgeyi titrek eller ve kör bir bıçakla tedavi edemezsiniz. Kangreni kesip alabilmek için keskin sinirlere ve bir neştere ihtiyacınız vardır." gibi bir sözü vardı, M. Berker Güngör'ün.

Hatalarımı söyleyin, sinirlenecek olsam bile. Kendimi başka türlü değiştiremem.

Eclipse

2008-04-20T01:33:00.004+03:00

Yapılan diğer Half-Life 2 modlarına göz atıyorum, dikkatimi çeken modlardan birisi Eclipse. Çok şirin, fantastik kurgu türünde bir mod. Özellikle müzikleri çok hoşuma gitti. FPS yerine TPS kamera açısıyla oynanıyor. Elimizdeki tek silah (en azından şimdiye kadar gördüğüm), telekineti yeteneğimiz. HL 2'deki gravity gun'a benziyor ama tam olarak öyle değil. Seçtiğimiz nesneler havada süzülü kalıyor, sonra istediğimiz zaman düşmanımızın üzerine fırlatabiliyoruz.

Ama oyun çok kısa (özellikle 200 MB'tan büyük bir oyun olarak). 3 bölümden oluşuyor, 3'üncü bölümün başında oyunu bıraktım. Çok malca bir bulmaca vardı, 4 tane küpü doğru platforma bırakmaya çalışıyorduk. Ama bunu fırlatarak yapmamız gerekiyordu, bu da zor iş (eğer o bulmaca daha kolay bir yolla çözülüyorsa bu "malca" lafını geri alacağım).

Şu an DirectX SDK yükleniyor. 442 MB. Kendi kodlayacağımız bir mod yapmak için ne kadar çok şey indirmemiz gerekiyormuş, puff. HL 2 mod yapımı düşündüğümden çok daha zormuş, ama bu beni sevindiriyor. Söz konusu böyle sevdiğim bir şey olunca, meydan okumalara bayılıyorum. Demek önüne gelenin bir Counter-Strike yapamamasının nedeni bu, huh?

Harita yapımına çoktan başladım.

Bugün, yüzümdeki sivilcelerin geçtiğini farkettim. Eskiden bir sürü sivilcem vardı, şu an cildim temiz. Liseden mezun olduktan sonraki tek stres kaynağım, kabuslarım ve unutamadıklarım. Bu yüzden olmalı.

Bu akşam (13 saat sonra) Siyah İnci'deki kostümlü partiye katılıyorum. Arkadaşlarım kostümümü görünce çok şaşıracaklar :D Yüzlerindeki ifadeyi görmek için şaşırıyorum.

"Hayııır! Bu bloga bir daha girmeyeceğiiim!"

2008-04-19T18:53:00.002+03:00

Dün koyduğum "Arleon Toon" resmi o kadar mı kötüydü? :(

2008-04-18T18:15:00.001+03:00

Arleon Toon

Bugün betik diller dersindeyken çizdiğim ufak bir resim parçacığını evde scan edip bu hale getirdim. Galiba ilk hali daha güzel ama neyse ^^;

Malmstein! (2)

2008-04-18T01:16:00.004+03:00

En son, "Malmstein!" yazısını yarım bırakmıştım.
Yazının devamında bahsedeceğim olayı şimdi anlatayım:

Megavizyon'a girdiğimde yaptığım ilk şey, oyunların sunulduğu raflara yönelmek oldu. Orange Box'ın kutusunun üzerinde resmi bulunan Gordon Freeman'ın yeşil gözleriyle gözgöze gelmem uzun sürmedi ("birisinin gözleriyle gözgöze gelmek", hmm).

Kutunun fiyatı 100 YTL'ydi, "Aa, bu bu kadar pahalı mıymış? Ben daha ucuz sanıyordum. Ama içinde bir sürü oyun var ya, o yüzden demek.".

Sevinç içinde oyunu aldım. Sonra Starbucks'a gittim. İlk defa deneyeceğim Americano'yu yudumlarken, biraz önce satın almış olduğum kutuyu inceliyordum (bu arada; Americano'yu beğenemedim.). Kutuyu incelerken, tahmin edin neyi farkettim:

SPOILER----
Sol taraftaki "Playstation 3" yazısını. Sahip olmadığım PS3 oyun sistemi için 100 YTL'lik bir oyun satın almışım.
------

Kendime kızdım, sonra güldüm, tekrar kızdım, kızgınlıkla yine güldüm. Kahvemi bitirdikten sonra kutuyu değiştirmek için tekrar Megavizyon'a, bu sefer utanarak gittim.

Orange Box'ın PC versiyonu o an orada yokmuş, para iadesi de yapılamıyormuş sanırım. Onun yerine, 100 YTL değerinde başka ürünler alabilirmişim. Orange Box PS3'ü geri verip onun yerine Bioshock, Silent Hill 4 ve Resident Evil 3'ü aldım; raflarda en ilgimi çeken PC oyunları onlardı.

DVD oyunlarını alırken bana bu sefer "DVD sürücünüz var, değil mi?" diye sordular, ben de "Var." dedim. Aslında hafifçe gülümseyerek, utanmış bir şekilde "O var!" diyecektim, ama çok samimi bir arkadaşım dışındaki birisine bir espri yaparken hep utanırım. Mesela geçen gün fizik dersinde, "iki plaka arasına elektriksel dilim konuluyor" ifadesini içeren bir soru sorulmuştu, birisi de "Ne dilimi? Elma dilimi mi?" diye iğrenç bir espri yapmıştı. Benim içimden, "Hayır, soruyu soran adamın dili. Adam oraya dilini sokuyor." demek gelmişti.
Bugün de bir hocamız, ders arasında bize asistanlardan birisinin içerisinde bitirme ödevi bulunan flashdisk'ini kaybettiğini anlatıyordu. Flashdiski çalan adamın (kaybolan şeyin çalındığı varsayılır hemen) o bitirme ödeviyle neler yapabileceğine dair espriler yapıldı. Yapılan esprilerden birisi, "Adam flashdiski anahtarlık yapmış, sallayıp duruyordur"du. Ben de buna "Veya arabasının aynasına, sallanan CD'lerin yanına takmıştır."ı eklemek istedim ama utandım.

Utangaçlık sorunumu halletmem lazım.

Öhöm, neyse, Orange Box....

Sonuçta dükkandan çıktığımda elimde 3 tane oyun vardı, bunlardan hiçbirisi istediğim oyun değildi. Silent Hill 4'ü zaten sevmiyordum, ama en azından hep orijinalin bir SH oyununu elimde bulundurmak istemiştim. Aslında keşke 2'ncisi gelse....

Orange Box'a sahip olmayı o kadar çok istiyordum ki, başka bir kitapevine gidip oyuna sahip olmak istedim. Bu sefer D&R'a gittim.

İçeri girdiğimde güvenlik alarmı çaldı. Çantamı kapının önüne bırakmak zorunda kaldım.

Ben geçerken güvenlik alarmlarının çalması beni hep utandırır. Neyseki şu ana kadar bu alarm yüzünden hiç hırsız muamelesi görmedim.

Oyunun PC versiyonunu buldum, 50 YTL'ydi. Satın aldım.
Dün (aslında iki gün önce) toplam 150 YTL'lik orijinal oyun satın almış oldum. Umarım Türkiye'deki oyun sektörüne biraz katkım olmuştur, heh.

---

Resident Evil 3: Nemesis çok güzel bir oyunmuş. "Amaan, zombi oyunu, nasıl korkunç olabilir ki?" diyerek küçümsüyordum, ama Nemesis'li kovalamaca sahnelerinde bir ara nabzım düştü.
Ayrıca oyunun kimi noktalarında bize verilen"Şimdi ne yapmak istiyorsunuz? Yaratıkla savaşmak mı yoksa camdan atlamak mı?" seçeneklerinin bu oyundaki varlığını da bilmiyordum. Bu olayı Öl Ya da Öldür X'te gördüğüm zaman "Ne güzel yapmış Widi." demiştim, meğerse RE3:Nemesis'teki bir olaymış.

Aslında RE3'ü oynarken aklıma hep Kabus22 geldi. Bu iki oyunun az-çok birbirine benzediğini biliyordum ama bu kadar da benzediğini farketmem için RE3'ü de oynamam gerekiyormuş.

---

Dün yazıyı yarıda bırakma sebebim, internette beni altüst edecek bir şeyi görmemdi. Hayır, bir haber filan değil, kişisel bir şey.

----

Source SDK muhteşem bir şeymiş! Half-Life 2 için mod yapımına daha önceden başlamadığım için kendime kızdım. Şu ana kadar kullandığım ne kadar eski olduğunu şimdi iyice farkettim.

----

"Köpük" tadında, geyik sohbeti havasında, ciddiyetten uzak bir yazı yazmak istedim. Bugünkü ruh halimi yazsam blog iyice kararırdı.

Malmstein!

2008-04-16T18:06:00.002+03:00

Malmstein: Ahmetçe'de "Mal kafa" anlamına gelen bir kelime.

Mantıklı bir anlam aramayın; eskiden "Stein"ın Almanca karşılığının "Baş" olduğunu zannediyordum (nerden böyle bir fikre kapııldıysam artık. "Kopf" ne oluyordu o zaman?) .
"Malmsteen" ile "Rammstein"ın karışımı bir kelime.

Malca bir hareket yapıp kendime kızdığım zaman kendime söylediğim bir söz.

------

Bilenler bilir; uzun bir süredir yapmayı en çok istediğim şey, Half-Life 2 mod yapımına başlamak. Mount&Blade için yaptığım mod iyi gitmedi. Ya kodlama bilgim ya da mod sisteminin verdiği özgürlük kısıtlıydı; istediğim şeyleri (mesela NPC konumundaki bir at) oyuna koyamadım. Half-Life için mod yapmayı özlememe neden olacak birkaç şey zorluk daha vardı.

Aklımdakileri bir HL2 modu olarak yapma fikri zihnime uzun bir süre önce dank etmişti; Paranoia'yı oynadıktan sonra HL modding tutkum zirveye ulaştı.

Çarşamba (bugün) son vizemi de olacak ve o günün akşamı satın aldığım Orange Box'ı kurduktan sonra işe başlayacaktım. Buraya kadar her şey normal.

Bugün okuldan çıktıktan sonra oyun almak için Tunalı Hilmi'deki Megavizyon'a gittim ("Vizen nasıl geçti?" sorusunun yanıtı: Sınavın bu hafta değil, haftaya olduğunu, fizik laboratuarında kendi sınıf arkadaşlarımın yerini yabancı insanların doldurduğunu görünce anladım. Benim şubeminkinin haftaya olması gerektiğini farketmemişim).

Yazıyı şimdi yarıda bırakmak istiyorum, sonra devam ederim.

"Adam, gözümün içine baka baka uyudu!"

2008-04-15T17:04:00.002+03:00

"Adam, gözümün içine baka baka uyudu!"
Sohbetin konusu neydi hatırlamıyorum; bugün fakülteye giderken yakınımdaki iki kızın konuşmasına kulak misafiri olduğumda böyle bir cümle duydum. Eheahaha.

Konuyla çok alaksız; aklıma bir de şey geldi:
Lisede bizim bir sınıf arkadaşımız vardı, çok çalışkan bir kızdı. Özellikle lise sondayken gece uyumadan evde ve sınıfta ders çalışıyordu. Başka arkadaşlarımız da sınıfta koşturuyor, top oynuyordu. Çalışkan olan arkadaşımın dikkati dağılıyordu, top oynayanlardan birisine sinirli bir şekilde "Senin yüzünden uyudum!" dedi. Eheheheh.

Ufff, çok uykum var. Bunları yazmdan uyumak istemedim.

Asporia'dan fotoğraflar

2008-04-15T00:32:00.007+03:00

Atlas'ın Nisan 2008 sayısının "Mahler: Doğaya Adanmış Bir Müzik" dosya konusundaki fotoğraflar beni büyüledi. Bu sayıyı edinmenizi şiddetle öneririm.

Avusturya'nın, benim o hayal ettiğim dünyaya ne kadar çok benzediğini farkettim.

Sayfa 50-51'deki manzara... Uff. Asporia ile çelişen tek yönü, Asporia'da yaşayan çok az kişi varken Hallstatter Gölü'nün kıyısının evlerle çevrilmiş olması. Gerçi o evleri de sanırım misafirlerimi yerleştirmek için kullanabilirim, eheh.

Ve sayfa 48'deki mavi renkli ışıkla aydınlatılmış olan bina. Buzdan yapılmış bir saray gibi.

Google'dan birkaç tane fotoğraf buldum, ama Atlas'taki fotoğraflar kadar etkileyici değiller. (Hayır, Atlas'tan reklam filan almadım, sadece bu beni etkileyen şeyleri paylaşmak istedim)

Google'dan bulduğum resimler

Ve bir de, araya bunu sokuşturayım:

Lost in the Nightmare by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Uzun süredir çekmek istediğim bir fotoğraf. Bugün gerekli düzeneği kurup çektim.

Resmin büyük boy hali

Ve başka bir fotoğraf.

2008-04-14T21:24:00.000+03:00

Tortured souls II by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Chandliar II by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Sil (2)

2008-04-13T17:53:00.000+03:00

İtü Sözlük'te çok eskiden yazdığım; daha az eski bir zamanda ise nesnel bilgi içerikli olanlar haricindeki tüm girilerimi sildiğim zaman İtü Sözlük'ten silinmiş olan girilerimden en sevdiklerim (bu topluca silme işini iki kere yaptım. ilki buydu).

Bu ikinci silme işlemini 28 Ocak 2008'de yapmışım.

Onları silmeden önce bir yere kaydediyorum; bir ara blogumda yayınlamak için. Kısmet bugüneymiş.

Canım sıkkın. Kıskançlık ve öfkenin beni ele geçirdiğini hissediyorum. Derslerim ne kadar iyi olursa olsun, cebimde ne kadar param olursa olsun, DVD koleksiyonumda ne kadar çok film /oyun olursa olsun, hepinizi her zaman kıskanacağım.

Her neyse. Konumuz bu değildi. Başlayalım.

Girilerimi kaydederken başlıklarını kaydetmemiştim. Başlıklar hatalı olabilir.

İnternet üzerinden ünlü bir kişiye hakaret etmek

özellikle de o kişiyle aynı dili konuşuyorsak, dolayısıyla bizim yazdıklarımızı okuma şansı varsa o zaman klavye başındaki kişi için tadından yenmeyecek olan eylem.

arasında hiçbir kişisel husumet bulunamayacak ve kamuya da zararı dokunmayan ünlü birisine oturulan ekran başında hakaret eden -ve içinde bulunduğu ortamdan ötürü kendisini elit internet kullanıcısı olarak etiketlendirebilecek- internet kullanıcısının hareketi.

gerçek bu: ülkemizdeki bilgisayar kullanıcılarının önemli bir kısmı, internet'in kendisine sunduğu düşünce belirtme özgürlüğünü sadece televizyonda, gazetelerde gördüğü insanlara hakaret ederek (veya en azından yıkıcı eleştiride bulunarak) kullanıyor; ister bir youtube yorumu olsun, ister bir ekşi sözlük entry'si. saygıyı öğrenememiş birisinin şimdi veya gelecekte iş hayatında başarılı olması imkansız değil elbette; ama benim gözümde, tanımadığı bir insana hakaret edebilen bir insanın bilgisayar başında kıç büyüten bir asalaktan pek farkı yok.

(altta yazdıklarım; ünlü bir insan hakkında o ünlünün de okuması amacıyla yazılmış, eleştirinin çok ötesindeki yorumların sahipleri için.)

eğer x'i ve sunduğu televizyon programlarını sevmiyorsanız o zaman kanalı değiştirirsiniz, zira programın hedef kitlesi zaten siz değilsiniz. izlemediğiniz (?) bir insanı yapıcı olmayan bir şekilde eleştirmenin altında yatan şey ne? kendi sıradan hayatınıza duyduğunuz öfke? kendi sıradanlığınıza duyduğunuz öfke mi yoksa? bölüm başına bilmem kaç bin dolar alan bir aktöre/aktriste hakaret edebildiğiniz zaman ondan daha özel birisi olunuyor sanırım? siz sıradan değil, özel misiniz? o zaman hakaret ettiğiniz adama o kahrolasıca hünerinizi gösterin.

ve internet'te düşünce (* *) özgürlüğünü savunurken kendinize yapılan eleştirilere sert bir şekilde karşılık verirken (yaran youtube yorumlarındaki bazı tartışmalar bu yüzden oldukça trajikomik; "ben istediğim her şeye küfredebilirim ama kimse bana laf söyleyemez" mantığı.) aslında koca bir ironinin nesnesi olduğunuzun farkında mısınız?

eklemeyi unuttuklarım (düzenleme):
elbette topluma ve/veya başka insanlara zarar veren, zarar vermeyi sürdüren tanınmış insanlar da var, ama o kişiye "x, ben senin .... lol" diye bir mektup yazmak, bir şeyi düzeltmez. konumuz eleştiriden ziyade, hakaret.

Sıradanlaşmak istemek

öncelikle bütün insanların eşit ve sıradan olmadıklarını kabul edersek (ki eğer internetteki herhangi bir paylaşım forumunda kendi emeği olmayan ürünleri 'paylaşan', bunu emek olarak gören insan ile stüdyosunda gece gündüz çalışan sanatçıyı veya bütün gün kahvehanede, meyhanede oturup eve gelince bakamadığı çocuklarını ve karısını döven adam ile kocası tarafından yüzü darmadağın edilen kadını iyileştiren doktoru sadece hepsi birer insan olduğu için bir tutabiliyorsanız o zaman size kötü bir haberim var; kendi sıradanlığınızı görmemek için, sizden daha yüksek bir konuma gelmeyi haketmiş olan insanları görmezden geliyor olabilirsiniz); görenleri, bir insanın zavallılığına tanık edecek durum.

emin olun, uzaklarda ve yakınlarda bir yerlerde sıradan olmayan insanlar var (hatta belki de onlardan biri sizsiniz?). onların sizlerle aynı yerlerde yemek yiyor olmaları veya aynı okulda okuyor/okumuş olmaları onları toplumun ortalama insanı yapmayabiliyor. sıradışılık, diğer insanlardan farklı bir yaşam sürdürüyor veya sürdürmüş olmak kadar basit olmadı, öyle olsaydı o zaman tarlada karga kovalayan herkesin adı tarihe geçerdi.

insanı başarısızlığa sürükleyeceklerden birisi kibirdir; eğer yeteri kadar alçakgönüllülerse o insanlar sıradışı olmanın farkındalığını gizlemeye çalışırlar. sıradışı olduklarının farkındadırlar ama mutlu değillerdir, sıradışılığın vaatleri arasında mutluluk yoktu. kendi hayatlarında olmayan mutlulukları çevredeki 'sıradan' kitlede görürler ve zavallılık başlar. sıradan olunca hayatlarında eksik olanların kendilerine geleceğini sanırlar. boş konuşmalarına zor katlandıkları insanların arasına başka kimliklerle girerler, başları ağrıyarak. kendi gururlarını hiçe sayarlar, pragmatik bir maddiyatı sağlayacak şeyler dışında kafası hiçbir şeye basmayan et parçalarının kendilerini sevebileceğini umut ederek.

zavallılığın, dibe düşmenin en uç noktası budur.

(Başlığı unuttum; ehehehe. Özür dilerim)

iletişimi inanılmaz şekilde kolaylaştıran ve günümüz dünyasının vazgeçilmezlerinden biri haline gelmiş olan internet'ten, ülkesinde ve dünyada olanlar hakkında bilgi edinmek konusunda yararlandığını zanneden ama aslında tek yönlü, dalsız düşünce ağacının toprağını biraz daha kendi inançlarının istediği tarafa doğru ilerlemesi için sulayan insanlardır. toplumun içindeki sıradan bireylerdir, kendi küçük dünyalarında ya sıradan bir işle uğraşıp mavi/beyaz yakalı kölelik yapıyor ya da ailesinin kendisine sunduğu imkanların çizdiği çemberin içine tıkılı kalmış, boş boş oturuyordur. ama hayır, o sıradan bir insan değildir, neden? çünkü internete, dev bilgi ağına bağlı olan bir adet bilgisayara da sahiptirler. bir isim ve bir ağ bağlantısı. her şeyin farkında olmak, farklı olmak için tek gereken.

kendisinden farklı görüşe sahip olan bir insana kıyasla her zaman daha fazlasını, aslında her şeyi bilirler. "ah, evet, belki ben imlâ kurallarını bilmiyorum. benim klavyemden ekrana dökülen yazılar da rezalet bir dil bilgisine işaret ediyor olabilir, ama asıl cahil, düşünmekten yoksun olan sensin, ben benden 10000 kilometre ötedeki olayları oturduğum yerden olduğu gibi görüyorum!" "ben öss için 686786786 tane soru ezberleyerek bir beyaz yakalı köle haline geldim, bu yüzden bilgi birikimim çok fazla. evet, kendi anadilimi yazıya rezalet bir şekilde döküyorum, ama zaten herkes noktalama işaretlerinin kullanımını bilmek zorunda değil, değil mi?"

ama en kötüsü de, siz bu insanlara okuduğu şeylerin yanlış veya çarpıtılmış olabileceğinden, iyi niyetlerle yazılmamış olma ihtimalinden bahsettiğinizde ise bu sefer septisizmin baş savunucusu haline gelirler. çünkü pepsi'nin, hisselerinin yüzde bilmemkaçını israil'e bağışlamadığını onlara somut bir şekilde kanıtlamamızı isteyebilirler. veya her mail'de şimdi yaratık olarak yaşadığı ülke değişen o lanetli kız haberinden sonra sionistlerin "şimdi bu haberi yalan zannetsinler de biz kâr edelim" diyerek patricia piccinini'ye o heykelleri özellikle yaptırmadığına dair somut kanıtlar isterler. tehlikelidirler.

ama bu demek değildir ki eğer bir haber, forward mail aracılığıyla gelmişse o haberin tamamı yanlıştır. insanlar gerçekleri çarpıtmayı severler nedense, bu da gerçeğin kendisine inanılmasını zorlaştırır. gerçeğe ulaşmak keşke kolay olsa.

2008-04-12T02:42:00.002+03:00

Ağzına kadar çamurlu suyla dolu bir küvette çırpınınan çocuktur masumiyet.

Rejected!

2008-04-11T14:39:00.002+03:00

Çok uzun süre önce izlediğim bir video. Bugün HumanPets'de bu videodan alınmış bir animasyona sahip olan bir item görünce tekrar hatırladım.

Uyarı: The Perry Bible Fellowship ve Happy Tree Friends düzeyinde şiddet içerir.

Sınırsız

2008-04-09T23:01:00.001+03:00

Sınırsız elektrik,
Sınırsız kahve,
Sınırsız müzik,
Sınırsız zaman.

İstediklerimin birkaçı.

Nefret ölmek istemez

2008-04-08T00:53:00.001+03:00

İlham

2008-04-06T23:18:00.002+03:00

Vizelerim çoktan başladı.

Saatlerce ders çalışıyorum.

Ama Calliope bana nikah kıydı.

Aklıma ilginç fikirler geliyor. Yapabildiğim tek şeyse onları not almak.

Paranoia

2008-04-06T16:17:00.004+03:00

Dün Oyungezer DVD'sinden yükleyip 3 saatte bitirdiğim muhteşem bir Half-Life 1 modu (evet, hâlâ HL 1 modları çıkıyor. Emrah modunu da unutmadım daha, birgün o da çıkacak).

Eksileri:
*Mod, HL'ın OpenGL desteğini geliştiriyor, ama bilgisayarım yeni OpenGL ayarlarını çalıştıramadığı için DirectX desteği ile oynamak zorunda kaldım. DirectX'te bazı yerlerde görüntüde bozulmalar meydana geliyor (bunlardan en önemlisi de oyundaki kaskı kullandığımız zaman önümüzü göremiyor olmamız).
*Oyunda kullandığımız silahlardan nefret ettim. Mermiler, nişan aldığınız yere tam olarak gitmiyor.
*Takım arkadaşlarımızın ölümsüz olması oyunu çok kolaylaştırıyor. Ben olsaydım onları ölümlü yapar, ama kullandığımız silahların mermilerinin dağılmasını da kaldırırdım.
*Hikaye çok güzel ilerleyip, çok dandik bir şekilde bitiyor. Oyunun sonunu belirten cutscene bittikten sonra bilgisayarım takıldı sandım, meğerse hikaye gerçekten o şekilde bitiyormuş. Yapımcıların, verdikleri bunca emekten sonra düzgün bir oyun sonu yapmalarını beklerdim.

Artısı:
*Bu yukarıdakileri saymazsak, mükemmel bir mod!

KalpAğrısı

2008-04-05T17:44:00.003+03:00

Uzun süredir olmuyordu.

Bu sabah uyandığımda kalbim o kadar çok sızladı ki yataktan çok zor kalktım.

Bugün sabah 6'da yatıp, 8:20'de kalkmak için telefonumun alarmını kurmuştum. Saat 10:00'daki vizeye gitmek için (hayır, 2 saatlik uykuyla durmuyordum; zaten dün akşam yatıp gece 1'de kalkmıştım. Sabah 6'da tekrar uyuyacaktım.).

8:20'de Theme of Laura ile uyandıktan sonra kalbime iğne saplandığını hissettim. Kendimi zorlayarak, yataktan birkaç adım uzaktaki telefonun yanına gidip alarmı ileri aldım ve tekrar yattım. Bayılmak üzereydim.

Bayılmadan odadan çıkabilecek kadar kendimi topladığımda, uyanalı 18 dakika geçmişti.

9:00 servisini kaçırmıştım. Bir sonraki servis de 1 saat sonra, yani sınavın başlama saatinde geldi.

100 dakikalık sınavın 30 dakikası gitti.

Ama sınavı yetiştirebilmeyi başardım. BİL102 (programlama), en başarılı olduğum derslerden birisi.

Yazdığım şeyleri en baştan kontrol etme şansım olmadı ama en azından sınava gelebildiğim için seviniyorum. Bu sınavı hep saat 13:00'de sanıyordum, 10:00'da olduğunu bu gece "Hmm duyurulara bi tekrar bakayım" dediğimde öğrendim. 13:00'teki meğerse BİL101'miş.

---

*Bir for döngüsünü for(i=0;i<4;++i) veya for(i=0;i<4;i++) şeklinde yazmak, o döngünün dönüş sayısını değiştirmiyormuş.

*Struct ile yaratılan değişken yapılarını fonksiyonlara gönderirken, başlarına "struct" diye yazmamız gerekiyormuş.

Önceden bildiğim, unuttuğum, bugün tekrar hatırladığım gerçekler listesinin iki elemanı.

Arleon'la görüşme ++

2008-04-03T01:51:00.004+03:00

Eklemeyi unuttuklarım, düzeltmek istediklerim:

"Favori kahramanlarınızın ortak bir özelliği?"
Bana benzemeleri.
Ama fiziksel olarak değil; kişilik özellikleri olarak.

Bana kendimi veya sevdiğim insanları hatırlatan karakterleri severim. Mesela Lost'taki Libby'yi severdim, bana eski bir arkadaşımı hatırlatırdı. Jacob's Ladder'daki kimyacı adam da Ragnor'a benzediği için onu özellikle severdim.

"İki filmden iki karakter seçin kendinize."
Aaah... Simba'yı nasıl unuttum?

"7 günahtan hangisi yeryüzünde olmasaydı?
Şimdi düşündüm de, Oburluk da kötü bir şey; eğer israfı da içine katarsak. Karnımız aç olmadığı halde yemek yediğimiz zaman aslında dünyanın kaynaklarını biraz daha azaltmış oluyoruz. Aynı şekilde, yediğimiz yemeği tabakta bırakarak.

İşlek bir fastfood restoranında bir gün içerisinde tepside bırakılmış yiyecek, sos ve içecekleri birleştirdiğimiz zaman, kaç kişiyi doyurabilecek miktarda yiyecek ortaya çıkacağını merak ediyorum.

"Bu aralar..."
Bir şeyler yaratmak istiyorum. Guns N' Roses'ın Double Talkin' Jive'ını dinlediğim zaman aklıma Tarantino filmlerinden ve diğer birkaç filmden sahneler geliyor; bunları birleştirip amatör bir klip yapmak isterdim. Mesela 2:29'dan sonraki kısım için Desperados'tan sahneler koyardım, falan filan.
Bazı şarkıları dinlemek, zihnime film kareleri yansıtıyor. Moonspell'in Tired'ı ve Rammstein'ın Rammstein'ı bana Kabusta Kaybolmak'taki belirli sahneleri hatırlatıyordu, deluxe versiyonda onları oraya koyarak bu "müziği görüntüyle canlandırma" isteğimi az da olsa tatmin edebilmiştim.

Son olarak; bir şey eklemeyi unuttum:

"La" programlama dili.
95793847'ye kadar çalışabiliyor.

Arleon'la görüşme

2008-04-01T17:54:00.008+03:00

"Yolumuz bu sefer yeni bir diyara düştü.
Yerli halk buraya Asporia diyor.

***

Hava soğuk mu soğuk. Kutup soğuğu. Kış mevsimin tam ortası. İyi ki bavulumda sarı paltom, Niğde'den aldığım gri pardesü ve Mardin'den aldığım beyaz atkı duruyordu. Kutup gecesi karlı mı karlı.

***

Uzakta siyah bir şato. Kapısında pelerinli bir adam. Bize bakıyor. Yanına geliyoruz.
"Hükümet?" diyoruz.
[Şaşkın] "İlahî Yavuz Bey, zaten bu ülkede yaşayan tek kişi benim ya! Ben Prens Arleon." diyor. [Gülüşmeler]

***

Başkanla içeri giriyoruz. Önce biraz kahve içiyoruz, balo salonunda. Kutup kahvesi deyip geçmeyin. İzmir'e, Leviathan'a bu kahvelerden ithal ediliyor. Kahvelerimizi içerken donut'larımızı yiyoruz.

***

Ve sonra çalışma odasına geçiyoruz. 5 katlı bir kütüphane. Uzun mu uzun bir koridor. Masanın karşılıklı kısımlarına geçiyoruz.

***

"Öteki insanlarda görüp imrendiğiniz bir özellik?"

Kolayca iletişim kurabilme. Rahat konuşabilme. İyi bildiğim bir konu hakkında yorum yapmak için konuşmak bile beni yoruyor. Neyseki kağıt, kalem var; elektronik olanlarla beraber.

"Sizi tanımlamak için bir meyve?"
Uzaklardaki karlı bir dağın zirvesinde, her mevsim yeşil kalabilen bir ağaçta yetişen, adı bilinmeyen ufak, mevsime göre kırmızı veya mavi bir meyve. Her ağaçta o meyveden sadece bir tane yetişebilir.

"Rammstein'ın Dalai Lama parçası?"
Yoo, beni pek etkilemez. İlk dinlediğimde nakaratı ve sözleri beni ürkütmüştü, ama yine de beni etkilediğini söyleyemem. Beni en çok etkileyenler; Nebel, Stirb Nicht Vor Mir, Bestrafe Mich, Ohne Dich, Feuer und Wasser, Amour ve Reise, Reise. Ama söz konusu müziğin insan duyguları üzerine etkileri olunca, Opeth'in yeri farklıdır. Morningrise ve Orchid albümlerinde Asporia'ya ait öğeler bulmak mümkün. Advent, Nectar, The Night And The Silent Water, Black Rose Immortal, The Apostle In Triumph, In The Mist She Was Standing ve The Twilight Is My Robe. Ülkenin farklı topraklarından, farklı zamanlarındın çeşitli şarkılar. Elbette beni etkileyen şarkılar bu kadar değil; bir de Silent Hill soundtrack'i var ki, üff, o konuya hiç girmeyeyim.

"Favori kahramanlarınızın ortak bir özelliği?"
Bana benzemeleri.

"Bir FRP karakteri olsaydınız?"
Kaotik iyi bir prens/şövalye.

"İki filmden iki karakter seçin kendinize."
"Jacob's Ladder'dan Jacobs Singer, Secret Window'dan Mort Rainey. Bir de Donnie Darko'yu eklemek isterdim; ama o benden çok farklı.

"7 günahtan hangisi yeryüzünde olmasaydı ve bu evrendeki tüm sorunların sebebi?"
Hiçbiri olmasa keşke. "Hangisi kalsa?" diye sorulursa... Aslında "Oburluk" bence o kadar kötü bir günah değil diğer 6 günahın yanında.

Evrendeki sorunların sebebi ne? "İnsan" diyeceğim, ama asıl nedeni biyoloji. Eğer canlı varlıklar olmasa, acı da olmazdı. Birbirlerini avlayacak canlılar var olmazdı.

"Bir "iyi ki..." bir de "keşke..." "
İyi ki hayatım o kadar kötü değil. Beni mutlu edebilecek pek çok şey var.

Keşke... Keşke... Hiç Kayıp Kişi diye bir karakter, yaratılmak zorunda kalmasaydı.

"Son olarak bir öneri verseniz?"
Benimle yapılan başka bir röportajı okuyun. Eski bir röportaj ama olsun.

"Hoşunuza giden kadınların ortak özellikleri?"
Narinlik ve olgunluk. Ve bazen de, beni seviyor olmaları.

"Hangi özelliğinizi çıkarmak isterdiniz hayatınızdan?"
Çekingenlik.

"Korkularınız?"
Başarısızlık.

Delirmek. Kabuslarım genellikle bu konu üzerinedir. Mesela ailemle ciddi bir şekilde kavga ederim, öfke beni delirtir (mecazî anlamda değil) ve o delilikle sokağa çıkıp, bilmediğim yerlere doğru koşmaya başlarım. Ailemden saklanırım ve kaybolurum; bir yerde açlıktan bayılırım ve sonra aç köpekler benim baygın vücudumu yemeye başlarlar. Böyle kabuslar görürüm işte...

Suç işlemek. Delirmenin kötü bir sonucu; masum bir insana zarar vermek.

Zayıflık. Sevdiğim insanları koruyamama.

" Neden Ogz forumunda Leviathan'ı kilitlettiniz?"
Aslı Abla, rütbe kazanmak için çok fazla post kasıyordu, bunu engellemek için.

"En son ne zaman ağladınız?"
1 hafta önce, kendisine karşı empati kurduğumu sandığım bir akranımın ölüm haberini aldıktan 1-2 saat sonra. Onda, kendimdeki bazı şeyleri görüyordum; mesela yalnızlığın getirdiği mutsuzluğu maddiyatla gidermeye çalışma çabası.

Ama sonra o vefat haberini aldığım kişi dirildi.

"Kendinize sinir olduğunuz zaman?"

Aşırı duygusal olduğum veya kendimi güzel bir şekilde ifade edemediğim zamanlar.
"Bu aralar..."
İyi! Hani bazı psikolojik gerilimlerde olur ya, filmin ilk yarısı aslında ana karakterin zihnindeki bir yanılsamaymış, aslında her şey çok kötü bir durumdaymış ve tüm bu görülenler de bir savunma mekanizmasının parçasıymış. Öyle hissediyor ve uyanmaktan korkuyorum.

***

Arleon'a teşekkür ediyor ve Ragnor'la görüşme yapmak için yola çıkıyoruz.

2008-03-31T21:43:00.004+03:00

Bugün çektiğim iki resmim.
(Bu yazının 1 Nisan'la ilgisi yok)

Muse

2008-03-30T23:53:00.005+03:00

Yeni bir şeyler yaratmak için yanıp tutuştuğum dönemlerden birisi. Yeni bir bilgisayar oyunu, etkileyici bir fotoğraf veya fotomanipülasyon, kısa bir hikaye ve hatta bir beste... Ama kendimi hazır hissedemiyorum.

Sadece giriş kısmı yazılmış olan iki tane hikayem duruyor. Cümleler üzerinde ne kadar çok kafa yorarsam yorayım, bir türlü istediğim kadar güzel bir yazı ortaya çıkaramıyorum. Şu son günlerde Haldun Taner'in Yalıda Sabah'ını ve Tahsin Yücel'in Komşular'ını okuyorum; bu hikaye kitaplarını alıp okumamın nedeni aslında onlardan sınav olacak olmamdı, ama bu kitapları önceden okumadığım için pişmanlık hissediyorum, o kadar güzeller ki. Bir de Aslı Bingöl'ün yeni yazılarını okudukça, "Ben aslında yazı yazmıyormuşum." diyorum. O kadar güzel yazıyor ki Aslı Abla, canım hem yeni yazılar yazmak istiyor hem de kendi yazdıklarımı beğenemiyorum. (Mesela bu yazı. Aslı Abla, sen insan mısın?)

Besteler... Birkaç gün önce orgumun başına geçtiğim zaman, kendime ait bir şeyler çaldım. Ama onları kaydetmedim. Korktuğum şey, bu "kendime ait" sandığım müziklerin aslında benim çok önceden duyduğum, ama sonra unuttuğum parçalara ait olması. Çünkü çaldığım şeyler bana öyle tanıdık geliyor ki, sanki onları başka bir şekilde duymuşum. Onları "çalmış" olmaktan korkuyorum. Ama, çaylakca icra ettiğim diğer sanat dallarında böyle bir endişe duymuyorum, aklıma gelenlerin bana ait olduğuna emin olabiliyorum.

Oyunlar ve fotomanipülasyon... Aklımda çok güzel fikirler var, ama lokomotifi çalıştırmak için kendimi hazır hissedemiyorum.

----

Bunların dışında, oldukça güzel bir haftasonu geçirdim. Ablam gelmişti, beraber çok güzel vakit geçirdik. Hayatım güzel gidiyor; o kadar güzel ki, bu yıl yaşadıklarımın aslında gerçek olmadığını, aslında hâlâ liseye veya ortaokula gidiyor olduğumu ve bugüne dair her şeyin bir rüya olduğunu düşünüyorum. Bir David Lynch filmindeki gibi.

n00bwarez

2008-03-29T19:42:00.002+02:00

Yaptığım C oyunlarını/programlarını buraya topladım.

Dünden beri yeni bir program üzerinde çalışıyordum; ilk versiyonunu bugün çıkardım.

FonksiyonÇiz. 7 değişken tam sayıya ve kendimizin belirleyebildiği "=, <, >" mantık operatörüne sahip olan elimizdeki bir
a*(x-b)^c + d*(y-e)^f +g = 0 fonksiyonun grafiğini ilkel bir şekilde çizen bir C programı.

Kaynak kodu

Exe'si

Analytics

2008-03-27T22:48:00.005+02:00

"türklerden neden sevilmez"
Gereksiz yere -den eki koymaktan, kendi dillerini düzgün konuşamadıklarından

"yatağın içinde yorganın altında dinlemeyin"

Peki yataktan çıkıp, hayalet taklidi yapıyormuş gibi yorganı üzerimize geçirdiğimiz zaman dinleyebilir miyiz?

"çocukları metalcilerden korumak"

"kafamdan aşağı su dökerken bayılmak"

ankaralı kötü ****pular
(Orayı kendim sansürledim)
Ankara'daki hayat kadınları, 3 alignment'a ayrılıyor: İyiler, nötrler ve kötüler.

"en ve en yeni keleş oyunları"
Aslında güzel bir reklam sloganıymış, kullanabilirim.

"kalp yetm"
Galiba bu söz öbeğini tamamlamaya kalbi yetmemiş.

Şu anki sonuçlardan en sevdiklerim.

Eskiden çok güzel başka sonuçlar vardı, ama Google Analytics sayfamın kayıtlarından silinmiş ve ben de onları unuttum. Keşke bir yere not alsaymışım.

"Anne, ne olmuş, biliyor musun?"

2008-03-27T22:30:00.003+02:00

"Anne, ne olmuş, biliyor musun? Hani dün akşam internetten tanıdığım bir akranım trafik kazasında ölmüştü ya. Tüm gecem üzgün bir şekilde geçmişti, ağlamıştım, sen de benimle beraber ağlamıştın. Hah. Meğerse o haber bir şakaymış. Üzülmemize gerek yokmuş. Dün gece ben de seni boşu boşuna üzmüşüm."

Bunu anneme nasıl söyleyeceğim?

"Alıntı"

2008-03-25T21:24:00.002+02:00

"Benim http://dosya.coolbluegames.com/agsmakale.htm makalemi benden izinsiz bir şekilde sitenizde yayınladığınız yetmiyormuş gibi bir de makaleden benim ismimi silip onun yerine admin @ oyunyapimi.net 'i koyduğunuz için çok teşekkür ederim (!)."

Biraz önce OGZ forumlarına bunu yazdım.

Benim yazdığım eski bir eğitselden benimle ilgili olan cümleleri çıkartıp, kendi eğitselleriymiş gibi yayınlamışlar.

Aslında biraz gurur verici bir durum.

Bir işkence aracı olarak, "Sinema"

2008-03-22T17:04:00.005+02:00

Annemle ablam şu an Ankamall'deler. Alışveriş yapıyorlar.

Ablam biraz sonra beni arayacak, Ankamall'e, yanlarına gelmem için.

Ablamın planı, üçümüzün beraber sinemaya gitmesi. Annem kendini yalnız hissediyor, eğer üçümüz beraber sinemaya gidersek annemin kendisini daha iyi hissedeceğini düşünüyoruz.

Ama gideceğimiz film ne, biliyor musunuz?

Recep İvedik.

Hâlâ inanamıyorum. Bu salak filmi izleyenlerin sayısı bugün bir kişi daha artacak ve o kişilerden biri de ben olacağım.

Bu film bence bir güldüren ayna görevi üstleniyor. İnsanlar silindirik bir aynaya bakıyor ve kendi bozulmuş yansımalarına bakıp gülüyorlar. Ama bu film silindirik değil, düz bir ayna.

Siz zaten o adam gibi konuşan, onunla aynı esprileri yapan kişiler değil misiniz? Hayır, hepiniz değilsiniz. Bu filmi sevmiş olan "normal" insanlar da var. Mesela ablam. Böyle kıro tiplerden nefret eder ama bu filmi de komik buluyor. Canı sağolsun. Zevkler-renkler.

Veya ben mi çok kibirliyim? Dün satın aldığım DVD'leri (Karanlık Sular'ın orijinal versiyonu ve Jacob's Ladder) ve bu filmlerin Recep İvedik'ten ne kadar farklı olduğunu düşündükçe kendimi iyi hissetmemin nedeni de bu olabilir mi?

Ablam daha aramadı. Umarım biletler bitmiştir de artık sinemaya gitmek zorunda kalmamışımdır.

Aklıma Yüzüklerin Efendisi'nin ilk filmine annemle beraber gittiğim gün geliyor. Annem çok sıkılmıştı. Yüksek ses seviyesi, kulaklarını rahatsız etmişti. Sanırım aynı şeyi bugün onun için ben yapacağım.

Eve geliş düzenlemesi:
Umarım filmin ilk yarısında çıkıp eve gitmeme darılmamıştır annem. Gerçi ablam bana dedi "Eğer çok sıkıldıysan istersen çık?" diye, annem de darılmışa benzemiyordu ama yine de...

Sinema salonundan çıkmak istememin başka bir nedeni de AKP seçmeni kılıklı kalabalık ailelerdi. İnsanlar nasıl bu kadar gürültü yapıp da vücutlarındaki tüm ATP'leri tüketmiyorlar, anlamıyorum.

Filmle (en azından izlediğim kadarıyla) ilgili bir eleştirim de, Rİ'in çocukluğuyla ilgili olan kısımla ilgili. O kadar "normal" bir çocuğun büyüdüğü zaman Rİ gibi bir adama dönüşmesi saçma değil mi? Rİ gibi bir adamın, çocukken yaratığa benzemesi gerekir. Çocuğun ağzından o kaba söz çıkmış olmasa, ünlü bir bilim adamının, sanatçının çocukluğunu izlediğinizi sanırsınız.

Kontrol kayıp

2008-03-17T23:46:00.000+02:00

kaybetmek üzereyim

Kahve Dükkanları

2008-03-17T00:38:00.001+02:00

Özellikle son yıllarda ülkemizde popülerliği iyice artan zincirler bütününün, kahve dükkanlarının yeni açılan şubelerine işlek caddelerimizin üzerinde rastlamamak artık neredeyse imkansız. Her çeşit kahve ve türevinin bu içeceklerle beraber atıştırılacak yiyeceklerle beraber tüketime sunulduğu bu kafe türüne rağbet her geçen yıl artmakta.

Bu kafe türünü diğerlerinden ayıran en büyük özellik, ürün fiyatlarının yüksekliği ve buna bağlı olarak da müşteri profilinde oluşan farklılık. Ülkemizdeki ilk yıllarında, kahve dükkanlarının müşteri profilini yüksek gelirli yaşlı/orta yaşlı insanlar oluştururken zamanla onların arasına varlıklı ebeveynlere sahip gençler de katıldı. Plastik, uzun bir bardakla sunulmuş sıcak kahvenizi içerken etrafınızdaki diğer müşterilerin konuşmalarına kulak misafiri olduğunuzda takım elbiseli iş adamlarının alım-satım planlarına veya makyajlı, süslü gençlerin lüks alışveriş geçmişlerine tanık olabilirsiniz. Veya genç bir sanatçının yeni çıkacak eseri hakkındaki eleştirilere.

Fiyatların yüksekliği bu mekanlara olan rağbeti düşürmemiş, aksine yükseltmiş. Lüksü ve zenginliğin sunduklarını seven, sıradan olarak gördüklerinden uzaklaşmak isteyen insanları buluşturan mekan görevini görüyor, lüks kahve dükkanları.

"Hatasız kul, hatalı mühendis olmaz."

2008-03-14T20:15:00.004+02:00

...ve bir benzeri olarak da:

"Doktorun bir hatası, bir insanı öldürebilir. Mühendisin bir hatası da, bin insanı."

Tek bir işlem hatasının bütün sonucu değiştireceği Lineer Cebir dersinin (gerçi hangi sayısal derste bu zorluk yok ki?) öğretmeninin bize aktardığı sözler. Tılsım'ın sözleri gibi, rahatsız edici şekilde realistik. Özellikle de tek bir kod satırının ne kadar büyük sorunlara yol açabileceğini kendisi tecrübe etmiş olan ben için. Lost in the Nightmare'ın hem 2005, hem de 2008 yayımında yaptığım hatalar aynıydı; bir (sayıyla "1") satırlık bir kodu silmeyi unutmak. 2005'te oyunun belli bir kısmından sonra inventory ekranı çalışmayabiliyordu ve daha da ileride bir yerde oyunun başlarına ışınlanabiliyorduk , 2008'de ise oyunu kötü sonla bitirmeleri gereken oyuncular, iyi sona kolaylıkla ulaşabiliyorlardı. Mühendislik hataları... Kötü mühendislik!

Bu aralar çok hata yapıyorum ve bu beni oldukça rahatsız ediyor! İlkinden 0 (yazıyla "Sıfır") aldığım Fizik dersinin ikinci quiz'inde fizikle ilgili tüm işlemleri doğru yapıpı 1/a ile 1/3a'nın farkını bulmak için 3a'dan a'yı çıkardığım için o ilk quiz'i telafi edemeyeceğim. İlkinden kaç aldığını bilmek istemediğim Calculus'un ikinci quiz'inde benim normalde kolaylıkla yapabileceğim 3 boyutlu şekil çizme sorusunda çok basit görünen bir şeyi farkedemeyip o basit şekli çizemediğim için de, gelecek quizlere oranla daha kolay olan bu quiz'den yüksek puan alamayacağım ve ilkini telafi edemeyeceğim. Ve bugün de, normalde oldukça başarılı olduğum Yazılım Laboratuar'ında zamanı iyi ayarlayamadığım için, çoktan yazmış olduğum karışık ama "az hatalı" fonksiyon yerine doğru düzgün çalışmayan ama çok kısa olan dandik bir fonksiyonu sınav kağıdına yazmak zorunda kaldığım için de epey düşük bir not alacağım (Quizlerde, bilgisayarda yazılı olan programı bir de kağıda yazmamız lazım da... Ayrıca; ikinci dersin başlangıcında yapılan bu quizin başlarını, birinci saatte verilen soruları çözmekle geçirmemin de bu zaman kaybında etkisi vardı, sonra bu soruların yapılmasının zorunlu olmadığını, sadece çalışma soruları olduğunu öğrenince içimden kendime nasıl küfrettiğimi hayal edebilirsiniz.) .

Ama programlama quiz'inde verilen soru üzerinde bugün tekrar epey uğraşmama rağmen hâlâ istenilen şekilde yazamadım ve bu beni sinirlendiriyor. Çok basit bir şey aslında, ama yapamadım! Şimdi tekrar bir bakacağım.

Tılsım'ın sözlerinden "Başarısız olduysan, anla ki senin en iyin yeterince iyi değilmiş.", "Hayat sana istediklerini vermiyorsa ya isteklerini mantıklı düzeye düşür ya da kapasiteni isteğin seviyesine çıkart." ve "Hayattan istediklerini gerçekleştirebilecek güçte misin? Değilsen, isteme."yi hatırlıyorum sürekli. İstediğim pek çok şey var ama onları mantıklı bir seviyeye düşürmeyecek kadar gururluyum, asla ulaşamayacağım şeyleri arzulamayı ve acı çekmeyi seviyorum. Mükemmelliği arzulamazsam nasıl daha iyi olabilirim? Daha iyi olmayı arzulayıp bunun için uğraşmak belki bizi daha iyi yapabiliyor ama yeteri kadar değil. Ben yıldızlara hedef almak istiyorum, belki o zaman Ay'a ulaşabilirim.

Yaptığım işin çok basit olduğunu biliyorum ama motive olmak için özlü sözlere ihtiyacım yok.

(Şimdi "Hayat, kısa dertlerin uzun açıklamalarıyla doludur." diyeceksin, o da doğru. Ve aslında benim katılmadığım Tılsım sözleriyle ilgili bir yazı yazmak istiyordum ama canım şimdi doğruluğunu en yoğun şu an hissettiklerim hakkında yazmak istedi.)

Bir şato

2008-03-12T22:59:00.003+02:00

Bir süredir aklımda tuttuğum bir durum hikayesi. Yazma işleminin bana naşka bir hikaye için daha çok ilham getirdiğini söylemeliyim.

Okurken, arkaplanda Wilder Wein çalmasını öneririm.

------

İlkbahar güneşinin ısıttığı, kısa çimlerle ve yeşil ağaçlarla kaplı bir dağın zirvesinde taştan ve ahşaptan yapılmış hâki bir şato var. Zengin bir şato; topraksahibinin, yüksek bir odanın penceresinden, ana kapıya ulaşan kıvrımlı yol boyunca ilerleyen yük dolu arabaları izlediği bir şato. Nizamiyeden geçen bu uzun arabalar yiyecek, içecek, tüketilecek ne varsa onların hepsini getirir. Zengin bir şato.

Topraksahibi yalnız değil, misafir ettiği arkadaşları var. Balolar yapılır, ziyafetler verilir. Koca balo salonunu bir masa dolusu insan dolduracak olsa bile. Ve elbette hizmetçiler... Hizmetverenin bizzat yarattığı yapay zekaya sahip androidlerden daha mükemmel bir hizmetçi düşünülebilir mi?

Müzik, ziyafet ve renkli kıyafetler. Ve yüzlerde birer gülümseme. Zaten gülümseme olmazsa tüm bu mal varlığının anlamı ne?

Topraksahibi yalnız. Şatonun içinde nadiren görüyor onu misafirleri. Bazen bir baloda sessizliğine sığınırken, bazen de pencerelerden aşağıya bakarken. Ama çok nadir.

Yüksek bir şato; ama bilinmeyen, şatonun uzunluğunun göründüğünden daha yüksek olduğu. Üstüne kurulu olduğu dağı deliyor bu şato, dağ kadar yüksek bir mahzen ve zindan açarak.
Ufak, önemsiz görünen bir kapının açıldığı yer, bu mahzene inen merdivenler. Prens bazen ortalıktan kaybolur, arkadaşlarına belli etmeden bu kapıdan geçmek için.

Şatonun güneş gören yerleri ılık. Güneşten arınmış koridorların taşları ise neredeyse birer buz parçası. Karanlığı aydınlatan tek şey, Prens'in yanında getirdiği, etrafına soluk mavi bir ışık yayan büyükçe bir lamba.

Ama bu zindanlar boş.

Acı hissedebilecek bir bilinç varsa, o Prens'in bilinci. Başka bir bilinç değil.

Zira bu zindanın ahalisi, bilinçten çok uzun bir süre önce kurtuldu.

Ne için?

2008-03-10T18:50:00.003+02:00

"Altın Çağ.

Ne kadar özlediğini biliyorum. Sana ne kadar da ulaşılmaz geliyordu geçmişin parıltısı. Ama bak, yanıldın. Mutlu günler senin için yeniden parlamaya başladı artık. Bak, güneş yeniden parlıyor!

Ve biliyor musun, güneş yeniden parlıyorsa bunun tek sebebi sana her zaman ait olmuş olan o maddiyat değil.

Senin çabaların. İnatçı toprağı kazmasaydın, karlı dağlara tırmanmasaydın, dikenli yolları delmeseydin bu güneşe ulaşamayacaktın.

Çabaların ne içindi?

Sevdiğin insanlara gösterebileceğin eserleri yaratabilmek, insanların takdirini kazanmak...

Sevdiğin arkadaşlarınla bir akşamüstü çimlerin üzerine oturabilmek; batan güneş seni ısıtırken.

En sevdiğin arkadaşına hediyeler, mektuplar yollayabilmek ve onu mutlu edebilmek...
En sevdiğin arkadaşının sevgisine sahip olmak; zihninde koca bir yer bırakan insanın zihninde senin de yer bırakabilmen.

Eserlerin hakkında, başka ülkelerden mektuplar alman. Hep gitmek istediğin yerlere, senden önce eserlerinin gitmesi.

Gittiğin bir paneldeki konuşmacıların seni tanıyor olması...

Sevdiğin bir derginin sahiplerinin seni tanıyor olması...

Eserini dergilerde gördüğün insanların seni tanıyor olması...

Ve senin gururunu en çok incitmiş, seni her fırsatta aşağılayan o yaratığın artık sana saygı duyduğunu, kendi hereketlerinden ötürü pişman olduğunu görmek.

Bunları istemiyor muydun?

İşte aldın.

Bak...

Güneş parlıyor."

Minesweeper game C/C++ source codes

2008-03-09T23:06:00.004+02:00

Gord10's MINESWEEPER

A tribute to Şebnem Ferah

Download the codes of Minesweeper in C

En yeni C çalışmam. Şu an yapmaya çalıştığım şey, SDL veya Allegro kullanarak bu oyuna multimedia desteği kazandırmak. DOS ekranından sıkıldım biraz ._.

Yaz Sabahı

2008-03-04T20:16:00.006+02:00

Mavi gökyüzünün altında, bulutsuz;
Sonsuzluğa uzanan, günışığının parıldadığı,
Gökyüzünden de mavi bir deniz;
Ve inci beyaz teknesinin köşkünde,
Denizden mavi, parıldayan bir çift göz.

Rüzgarsız hava, ılık güneş.
Deniz açık, kara görünmez.
Dalgalar yok, sadece sessizlik.
Gözlerim parlar bu ıssız yerde.
Deniz çok mavi, kara görünmez.

Gerek yok rüzgara,
Teknem güçlü, götürür her yere,
Rüzgar yok ama gerek yok endişeye,
Götürür seni istediğin her yere.

Kabusta Kaybolmak! :)

2008-03-03T19:24:00.006+02:00

Bu ayki (Mart 2008) Oyungezer'in DVD'sinden Kabusta Kaybolmak: 'Ruhlarımızı Kurtar'ı edinebilirsiniz.

Bugün kendimi garip bir şekilde mutlu hissediyorum. Okuldan çıktıktan sonra Tunalı Hilmi Caddesi'ne gidip, almak istediğim birkaç şeyi alarak kendimi ödüllendirdim. Gerçek bir kutlama için bu ödüllendirme şart.

Kim olduğumu hatırladım bu sabah. Nasıl oldu bilmiyorum; ama oyunumun dergide yayınlanmasıyla ilgisi yoktu bunun; belki de gece gördüğüm ama şimdi unuttuğum bir rüya sayesinde?

Ben Kayıp Kişi değilim, Ahmet Kamil Keleş'im. Ne kadar saçma sapan şeyler yüzünden üzüldüğümün farkına vardım.

Biraz önce İtüSözlük'e bir göz atınca bu durumun daha da farkına vardım. Gördüğüm bir başlık kendimi iyi hissettirdi, ama "Ayy, ne şeker!" değil de "Ohoho, hâlâ nelerle uğraşıyor insanlar? İyi ki ben de öyle değilim" dememe sebep olacak şekilde iyi hissettirdi. Hangi başlık olduğunu söylemek istemiyorum; "Ahmet'e bak, kendisi o durumda değil ya, hemen onları eziyor." diyebilirsiniz.

Ama şu an o başlığa "Türkiye'yi sevmemin sayılı nedenlerinden birisi, sizin gibi düşünen insanları gördükçe gülümsemem. Karşı cinsten arkadaş seçiminizi, sizinle başka beklentilerden ötürü ilgilenen ikiyüzlü çakallardan yana kullanıyor, geri kalanını da ilk önce "önemsiz azınlık" olarak görüp daha sonra da tamamen yok sayıyorsunuz. Sonra da o sizi üzdüğünde de "Üüüüüü neden yaptın? Hmm, demekki o benim yok saydıklarım da senin gibi ikiyüzlüymüş." diyorsunuz ve ben sizin yüzünüze gülmek, sizden daha zeki insanlarla olan kendi yarı-mutlu ilişkilerimin kanıtlarını göstermek istiyorum. Veya sizin seçtiklerinizden çok daha düzgün insanları seçmiş olan arkadaşlarımı. Ama hayır, bunu yapmayacağım; çünkü beraber özel bir şeyler yaşadığı insanları açığa çıkartmayı seven, o sizin kirli arkadaş çevrenizdeki çakallardan değilim. Benim o yarı mutluluğumu sizin üzüntülerinizi görmek dolduracak."
diye yazmamak için kendimi zor tuttum.

Heh.
In vino veritas...

(Türkçesi: Bu yazının ilk paragraflarından sonrasını belki sonra silmek isteyebilirim; ama bunları oraya yazmamak için kendimi o kadar zor tuttum ki, buraya da yazamasaydım patlardım. Heh. Keşke Kayser Sozer gibi gizli bir kimliğim olsaydı da bunları yazabilseydim.)

1 Mart 2008 Ankara, Şebnem Ferah Konseri

2008-03-01T23:27:00.004+02:00

Bu kalabalığın içinde
Yapayalnız hissetmektense,
Dünyanın bir ucunda
Tek başımayım.

Kir göstermeyen renkleriniz
Sizin olsun. Korkmaktansa,
Bulanıklığın tam içinde bir başımayım.

Benim belki de gizli bir bildiğim var
Elbette ağlarım benim can kırıklarım var.
Senin gördüğün yanağımdan süzülenler;
Asıl içimde,içinde yüzdüğüm bir deniz var.

Konser çok güzeldi. Muhteşem bir performans segilendi.

Ayrıca konser girişinde çantaların toplanması gibi bir komiklik de yapılmadı, sanırım Anadolu Gösteri Merkezi bu konuda akıllanmış.

Ama etrafına su fışkırtan, sahneye şişe fırlatan emolara gıcık oldum. (Madem Şebnem Ferah'tan, sahnede ona yabancı cisim atacak kadar nefret ediyorsunuz, o zaman para verip de konsere gelmenizin mantığı ne?)

--

Umarım Şebnem Ferah, benim o parıldayan çubuklarla yaptığım Ş harfini farketmiştir.

Absurda

2008-02-27T00:05:00.000+02:00

Kar kristalleri

2008-02-20T23:21:00.004+02:00

Bu sabah bir rüya gördüm.

Geçmişteydim. Erzurum'da, lojmanlarda. Lojmanların arka tarafındaki basketbol sahasına, ablamın yanına gidiyordum.

Tüm rüyamı ayrıntılı olarak anlatmak niyetindeydim, ama şimdi vazgeçtim. Sadece tatlı bir rüya olduğunu, ablamı gördüğümü ve uyandığımda ablamı özlediğimi söyleyeyim.

Annem beni uyandırdı. Kalkmam gerektiğini söylüyordu. "Hadi, saat 3 oldu!". Ben biraz daha yatmak istedim, nasıl olsa tatildeydim. Sonra birden tatilde olmadığımı farkettim, "Ne, saat kaç dedin?" Hemen saate baktım, saat aslında 8'e geliyordu ama ben 3 anlamışım; yani tüm okul gününü kaçıracak kadar geç uyanmamıştım ama servise geç kalıyordum. Sonra, 14-15 saat aralıksız uyumuş olduğumu farkettim, bu süre zarfında geçici olarak mekan/zaman kavramını yitirmişim. Uyandıktan ilk birkaç dakika sonrasına kadar Ankara'da olduğumun farkında değildim. Bu gerçeğin farkında olmama durumu ne kadartatlı...

Annem hasta olmasına rağmen kahvaltı yapmıştı. Tost ve çay. İlaçlarımı almadan önce yediğim şeyler nadiren o kadar güzel olur.

Koca kar taneleri düşüyordu ama hava soğuk değildi.

Kristalize yapılarını inceleyebileceğiniz kadar büyük kar taneleri.

Hepsi gerçekten de birbirlerinden farklıymış. Bazıları siyah montuma düşüp eriyene kadar kristalize güzelliklerini gösteriyor, bazıları da yere, diğer karların arasına veya kirli suların üstüne düşüp yok oluyorlardı.

Üstümdeki kristallerin resimlerini çekmek isterdim.

Telefonuma baktığımda ablamın beni dün 2 kere aradığını ama ulaşamadığını gördüm.
Servisteyken ablama SMS attım. Onu özlediğimi ve rüyamda gördüğümü söylemek için. Bilgi içerikli olmayan en son SMS'imi ona 5 yıl önce attığımı hatırlayınca utandım. Daha sık mesaj atıp onu mutlu etmem gerek.

-------

Çok güzel bir yazı olmadı...

Aslında bu yazıda anlattığım kadar mutlu değilim, belki de yazının başarısız olmasının nedeni şu an hissettiklerimi değil de sabah birkaç saatliğine hissettiklerimi yazmamdı?

Başarı beni artık mutlu etmiyor. Kabusta Kaybolmak da zaten ilgi görmedi, başarılı olamadım, ama başarılı olsaydım bile bu beni mutlu etmezdi sanırım.

Edgar Allen Poe'nun The Visionary'sinin kahramanı gibi hissediyorum.

...

2008-02-20T00:00:00.000+02:00

Kendisinden daha farklı bir anlama sahip bir videoya sahip olan şarkılardan birisi Ohne Dich.
Bu videoyu hayatımdaki bazı insanlara ithaf etmek istiyorum. Onlardan birisi zaten bu klibi çoktan izleyip yalayıp yutmuştur, diğerlerinin ise bu klibi sonuna kadar izlemelerini rica ediyorum.

3 Mayıs 2007'de demişim.

Şimdi bu videoyu tekrar yayınlamak istedim.

Kar Fırtınası ve Afrika Sıcağı

2008-02-17T04:46:00.008+02:00

Kar fırtınası bile Aslancık'ın Hançer Kayası'na tırmanırkenki kararlılığını söndüremiyordu. Soğuk
kutup gecesinde ay ışığı altında mavi gözleri ve açık sarı tüyleri parlayan kalbi, aslanın bedenine Afrika sıcağı pompalıyordu. Karlar yelesine, mavi gözlerine çarparken bile önündeki engeli kıvrakça tırmanan bir kedigilin silüetine sahip olmayı başarmıştı.

Hançer Kayası'na bu ismin verilmesinin bir sebebi vardı; ama bu ismin kaynağı, bu yüksek kayanın yeryüzünü ve kendisine tırmananları tehdit eden kılıç büyüklüğündeki buz sarkıtları değildi. Ay, kar fırtınasına rağmen buzları eritmeyi başarıyordu ve sırtını parçalayabilecek kadar koca sarkıtları eritip Arleon'un üstüne serbest düşüşe bırakan da bu başarıydı. Geçmişte kazandığı tecrübeler olmasa, buz parçaları Arleon'un tehlikeyi son anda farkedip terkettiği kaya parçalarının üstünde değil, aslanın yelesinde parçalanacaklardı.

Dağın zirvesine, Hançer Kayası'na tırmanıp dolunayın bütün ışığına ulaştığında artık sarkıtlar konusunda endişelenmesine gerek kalmamıştı.

Çok uzun süre önce ölmüş olan komutan-kralla konuşacaktı burada.

Babasıyla.

Eski günler hakkında. Geçmiş hakkında. Ve gelecek hakkında.

Ve sonra fırtına dindiğinde, tüm sarkıtlar eriyip koptuğunda ve Hançer Kayası'na çıkan patikanın karları eridiğinde Aslancık geri dönecekti, Asporia'nın uzak bir bölgesine. Annesinin ve babasının birer orman perisi olarak hayata devam ettiği ilkbahar ormanına. Aslan olarak değil, bir şövalye olarak. Ve sonra Uzak Topraklar'a gidecekti. Çayırdaki Kemancı'yı dinlemeye.

He lives in you...

2008-02-16T22:01:00.002+02:00

Şu ana kadar yaptığım en güzel fotomanipülasyonlardan birsi bu oldu sanırım.

He lives in you by ~CoolBlue-Gord10 on deviant ART

He lives in you

2008-02-15T17:10:00.002+02:00

Night
And the spirit of life
Calling

Oh, oh, iyo
Mamela [Listen]
Oh, oh, iyo

Ubukhosi bo khokho [Throne of the ancestors]
We ndodana ye sizwe sonke [Oh, son of the nation)]

Wait
There's no mountain too great
Oh, oh, iyo
Hear the words and have faith
Oh, oh, iyo
Have faith

Hela hey mamela [Hey, listen]

He lives in you
He lives in me
He watches over
Everything we see
Into the water
Into the truth
In your reflection
He lives in you

Ingonyama nengw' enamabala [Here is a lion and a tiger]

And a voice
With the fear of a child
Answers

Oh, oh, iyo
Oh, mamela [Listen]
Oh, oh, iyo

Simba'nın Utancı

2008-02-15T07:56:00.005+02:00

Ve işte:

Kabusta Kaybolmak: Ruhlarımızı Kurtar'ın tam sürümü
http://new.bigbluecup.com/games.php?action=download&game=982&mirror=1 (128 MB)

Eğer Lost in the Nightmare: 'Save Our Souls'u indirdiyseniz;
http://dosya.coolbluegames.com/turkceyama.rar (8 MB)
bu yamayı oyunun kurulu olduğu klasörün üzerine kurarak oyunu Türkçeye çevirebilirsiniz.

Birkaç sahneyi ve ağır küfürleri sansürledim.

İyi oyunlar!

-------

Önceden de dediğim gibi; eğer birkaç gün içinde oyunda artık düzeltmem gereken bir şey çıkmazsa, bilgisayarımdan bu oyunla ilgili her şeyi sileceğim.

LitN'dan (ve dolaylı olarak kendimden) beni nefret ettiren son şey; LitN:SOS'da çok büyük bir bug bırakmış olmam.

Oyunun sonunda Lost One'la konuştuğumuz bölümde, debugging aşamasında bana yardımcı olması için oyundaki skorumuzu 6 puan artıran (ki en iyi sona ulaşmak için 5 puan gerekiyor) bir kod yazmıştım. "Ehehe, bir de bu kodu silmeyi unuturmuşum, ne komik olurdu." diye düşünüyordum.

Komik olmadı. Olduysa bile ben gülemedim.

Milletin oyunu patır patır en iyi sonla bitirmesinin nedeni buymuş. Merve'nin bebeğini öldüren oyuncular bile en iyi sona ulaşmış oluyor böylece.

Merak etttiğim şey; oyunun kötü sonlarını nasıl görebildiniz? O kod varken, oyunun kötü sonlarını görememeniz lazım, ama kötü sona ulaşmayı da başarmışsınız. Nasıl yaptınız?

---

Biraz önce Aslan Kral 2'yi izledim. Bende ilk film var zannediyordum ama bendeki The Lion King: Simba's Pride'mış.
Dandik bir devam filmi bekliyordum ama filmi oldukça beğendim (ilki kadar güzel olamayacağına eminim yine de).
En yakın zamanda da birinci filmi 'tekrar' izleyeyim. En son 1994'de sinemada izlemiştim, heh.

Bazen kendimi Simba gibi hissediyorum. Babasının ölümünün utancı içindeki bir Simba.

Aslancık, Kış Sabahı ve Sütlü Kahve...

2008-02-14T09:18:00.004+02:00

...ve Ölümsüz Siyah Gül.

Hüzünlü ve huzurlu.

Kükremek istediğim bir gündoğumu.

(gerçi bu yazıyı saat 9:30'da yazıyorum; gün doğarken oyunumun testini yapmakla meşguldüm ama konumuz bu değil, eheh).

Sayfalarca, sayfalarca hikaye yazmak, "Annabel Lee" kalitesinde yeni fotomanipülasyonlar yapmak istiyorum; ama oyunumun tüm işleri bittikten sonra da okula tekrar uğramam gerek. Derslerden birisinin 3 şubesinden 2'sinin kontenjanı dolduğu için ve o geri kalan tek şube de akşam şubesi olduğu için, eğer sabah şubeleri için kontenjan açılmazsa/açılıp da kayıt yaptırmazsam o zaman bu dönem haftanın iki günü okuldan akşam saat 6'da-7'de filan çıkmam gerekecek. Okuldan gelince de yatarım artık; saat gece 1'den beri uyanığım (dün akşam yine eve gelir gelmez sızdım).

Dışarıda Asporia havası var. Biraz güneşli ama karlı ve soğuk.

Sular kesik. Bu aralar Ankara'da bir şeyler ters gidiyor. Bu akşam eve gelirken yol tıkalıydı, kaza olmuş. Geçen gün de Kızılay'a giderken Ulus yolu kapalıydı ve bunun nedeni çok daha ilginçti:
Bir akıl hastası, bir binanın çatısına çıkmış, etrafa cirit atıyormuş! Evet, mecazi bir anlam yok; bildiğiniz ciritleri adamın teki yola rastgele fırlatıyormuş.

Haberlerde, sözlüklerde filan bu olayı araştırdım ama hiçbir şey bulamadım. Belki de otobüs şöförü, doğal nedenlerle kapanan yol için böyle bir espri yaparak otobüstekileri kandırdı ya da ben halüsinasyon gördüm.

Halüsinasyon demişken; bu sabah kahve yaparken sürekli arkamda birisi (annem veya babam olmayan birisi) hareket ediyordu. Başımı çevirdiğim zaman hayalet gibi gözden kayboluyordu. Sanırım çok fazla yoruluyorum ve/veya alkol/kafein tüketiyorum (kahve likörünü tavsiye ederim bu arada; gerçek kahvenin yerini tutmuyor, ama tadı fena değil). Ama bugün başka bir halüsinasyon görmedim.

----

Keşke, "Kendi Yarattığı Kahramana Aşık Olan, Hayali Sevgili Sahipleri Günü" ve "Kendi Ülkesi Dışında Pek Çok Ülkeden İnternet Üzerinden Çok Sayıda Sevgili Gibi Bir Şey Bulan Ama Onlara Aşık Olamayan Piçler" günü de kutlansa.

--
Bloguma Black Rose Immortal'ın belli bir kısmını yerleştirecektim; upload bile ettim o kısmı, ama şimdi düşündüm de, bu yazıyla beraber çok uyumsuz olur. Onun yerine buradan 27'ı dinlemenizi öneririm.

Promise

2008-02-11T05:06:00.001+02:00

Uzun uzun bir şeyler yazmam gerekiyordu sanırım. Ama canım şu an sadece susmak istiyor.

Susup gülümsemek.

Ve bir de işimin başına dönsem fena olmayacak hani. Ne halt yiyorum ben burda?

Tembellik

2008-02-10T16:04:00.000+02:00

Ahmet'in iç dünyasındaki en büyük günah, tembellikti.

Şu iki resmi bloguma eklediğimi varsayın:
http://blackeri.deviantart.com/art/The-Seven-Deadly-Sins-SLOTH-25502811
http://graysapphire.deviantart.com/art/Sloth-30870909

DeviantArt'taki resimlerin bloglarda izin alınmadan kullanılmasına müsaade edilmiyor genellikle. Art ripping. Sadece benim yaptığım gibi, link veriliyor.

Ama eğer o resimleri bloguma yerleştirseydim, kimse farketmeyecekti. Çünkü burası önemsiz bir insanın blogu. Sadece arkadaşları filan okuyor. Önemsiz bir artistin yapacağı şey, başka sanatçıların eserlerini onlardan izin almadan kullanmak. Ve önemli sanatçıların bu kullanımdan da ancak birileri ihbar ettiği zaman haberleri olur.

Benim, oyunumda kullandığım müzikler gibi. O müzisyenlerin bu durumdan hiç haberi olmayacak, çünkü asla benim yaptığım oyunları oynamayacak, çizdiğim fotomanipülasyonları görmeyecek, yazdığım hikayeleri okumayacaklar. 412.798 view'e sahip eserlere önem verirler, altındakilere değil.

Bu durumdan utanç duyacak kadar gururluyum.

Warhead

2008-02-10T15:45:00.001+02:00

Otep'i iyice sevmeye başladım! Özellikle bu klipten sonra.

There was a hole here. Now it is gone.

Buried Alive

2008-02-10T03:36:00.001+02:00

Bir mucizenin geldiği yok...

04:09
Uyumam gerek sanırım. Ama uyumak istemiyorum. Uyuyunca kabus görüyorum. Kabuslardan sıkıldım.

04:18
Çeviri yaparken, 2 yıl önce yaptığım öyle korkunç İngilizce yazım hatalarına rastladım ki, güleyim mi ağlayım mı karar veremedim. Şu an gülüyorum.

Arşivlere bakarken

2008-02-10T01:18:00.000+02:00

Bu aralar eski çalışmalarımı, çalışma sayılamayacak kadar 'snapshot' niteliği taşıyan fotoğraflarımı gözden geçiriyorum. Özellikle de Kabusta Kaybolmak 2 için yaptıklarımı ("İki saattir konuşuyoruz bir kere LitN demedik").

Kendimden iyice tiksindim.

Bu salak sahneyi yaparken ne düşünüyordum?

"Berkay Efekan, Karabalta Tren İstasyonu'na vardıktan sonra sıvı sabunla yüzünü yıkar. Ve sonra aynaya bakar."

Birisi bu oyun için "Elemanın teki resimlerini çekip sonra Photoshop'ta filtre eklemiş, hepsi bu." demişti, bu gerçeği uzun süre önce farketmiştim. Şimdi yeniden, yeniden hatırlıyorum.

Alttaki resimlerin büyük halleri için üstlerine tıklayabilirsiniz.

En kötü ikincisi, burnum.
Nefret ettiğim burnum eskiden ne kadar büyükmüş.

Nasıl nefes alabiliyorum bu burunla? Mucize.

Ama en kötüsü de, başarılı olmuş eserimin adını kullanarak dandik bir oyunun yapımına başlamam. KK2 için kendimi affedemeyeceğim. Özellikle de ilk oyunun deluxe versiyonunu çıkartıp başarısız olduktan sonra. Niye Kasım 2005'te ilk oyunu çıkardıktan sonra intihar edip boktan hayatımı sonlandıramadım? Veya o sabah okulun önündeki kırtasiyeden bir şeyler aldıktan sonra okula geri dönerken neredeyse beni ezecek olan o kamyon beni ezseydi, birkaç saniyelik gecikmenin yaratacağı kelebek kanadı etkisiyle? 7 Kasım 2005'den önce mi geçmişti o kamyon? O tarihten sonra geçip ezse bile bir efsane olarak ölmeyecektim, biliyorum. Ama yine de "keşke" diyorum.

Ama şu an...

Şu an arkamda bırakacağım lanet olasıca çok şey var.

Ne garip. Eskiden, benim bir geleceğim yoktu.
Şimdi ise var. O zaman benim geçmişteki halim, bir gelecekten nasıl yoksun olabiliyor?

Aynaya bakıyorum.

Gördüğüm kişi, dostum değil.

Last Dream

2008-02-09T02:32:00.000+02:00

Verecek isim bulamadığım, doğaçlama bir fotomanipülasyon çalışması. Sadece tam ekranda görüntülendiği zaman fotomanipülasyonun güzelliği görünüyor; küçük boyutlardayken sadece bir yumurta kafa var. Oysaki güzel bir resim, ufak boyutlarda bile ilgi çekici olabilmelidir.

Kafein Thanatos ve Hırs

2008-02-08T21:19:00.000+02:00

"Kafein Thanatos", anlamsız bir söz öbeği. Kendim uydurdum.

"Caffeine overdose" veya "aşırı doz kafein" diyor normal insanlar, bense "kafein thanatos". "Caffeinism" de güzel bir isim, tıp literatüründeki karşılığı olsa gerek.

"Kafein intoksikasyonu" güzeel.

"It may include restlessness, nervousness, excitement, insomnia, flushing of the face, increased urination, gastrointestinal disturbance, muscle twitching, a rambling flow of thought and speech, irritability, irregular or rapid heart beat, and psychomotor agitation. In cases of much larger overdoses mania, depression, lapses in judgment, disorientation, loss of social inhibition, delusions, hallucinations, psychosis, rhabdomyolysis, and death may occur."

Yanılsama veya halüsinasyon diyemem; o kadar da gerçekçi değillerdi, dün gece Melona'yla evimdeydim. 2-3 yıl önce hayal ettiğim evimde.

Kalp hastalığım artık iyileşti sayılır ama kendimi çok yorgun hissettiğim zamanlarda kalp atışlarımın hızı yeniden düşüyor, nefes almakta zorlanıyorum. Dün gece yatmaya giderken hissettiğim buydu; yorgunluğun, stresin ve aşırı dozdaki kahvenin getirdikleri. (Stres: Taa elli milyon yıl önce yaşadığım olayları neden tekrar ve tekrar hatırlıyorum? Kötü şeyler bitti, artık saygı görülen bir insanım, sesim kalınlaştı ama neden bunların etkisinden, kendime zarar verme isteğinden kurtulamıyorum?)

Kalp atışlarım zayıfladıkça gerçeklik hissini kaybetmeye başladım. İstediğim şeyleri hayal edebiliyordum, benim yeni gerçeğim de hayallerim oluyordu. Ahmet'in bir yarısı Ankara'da karanlık bir yatak odasında, öbür tarafı da göl kıyısında, lambalarıyla ormanın karanlığını aydınlatan ahşap bir kulübedeydi. Biri neredeyse 20 yaşında, öbürü 16. Biri soğuktan titriyor, öbürü ısınıyor. Birisi annesi ve babasıyla kalıyor, öbürü de sevdiği kadınla. Ama ikisi de bayılmak üzereydi.

Sonra annemle babam uyandı, onların yerine yattım çünkü kendi yatağım buz gibiydi. Ben soğuktayken Melona benimleydi (hatta karanlık koridorda yürürken bile yanımdaydı) ama orada ısınırken yanılsamam yavaş yavaş kayboldu, yerini flashback'lere bırakarak. Annemle babama belli etmek istemiyordum, sadece üşüdüğümü sanıyorlardı, ama hayatım gözlerimin önünden geçmeye başlamıştı. Hayır, ölüme yaklaşmakla ilgili değil bu olay, bunu eskiden pek çok kez yaşardım, kendimi bayılıyormuş gibi hissederken. Ama liseden sonra bunu yaşadığımı hatırlamıyorum, dün gece hariç.

Tonlarca kabustan sonra uyandığımda kendimi sağlıklı hissediyordum, ama hüzünlüydüm. Gerçek hayata geri dönmüştüm. Yanılsamam bitmişti. Sevinmem gereken tek şey, kabuslarda defalarca, defalarca, defalarca, siktiğimin DEFALARCASI KEZ yaşadıklarımı artık yaşamak zorunda kalmıyor olmam sanırım.

Lost in the Nightmare'dan nefret ediyorum. Şu lanet çeviriyi de yapıp oyunun Türkçesini yayınlayım, oyunla ilgili bilgisayarımda ne varsa hepsini sileceğim. (Ama önce Türkçe versiyonun doğru düzgün çalıştığından emin olmalıyım; kaynak kodları sildikten sonra hiçbir şey yapamam).

Çeviriyi yaparken bazı satırlarda ellerim titredi.

Ama biliyor musunuz, mutluyken ilham bana pek uğramıyor sanırım. Şu an o kadar çok ilham ve hırs doluyum ki, saatlerce çalışabileceğimi hissediyorum. Kahve eşliğinde. Bayılana kadar kod yazmak, yazı yazmak, fotomanipülasyon yapmak, kitap okumak ve ders çalışmak istiyorum. Melona'nın yokluğunu giderecek tek şey bu. Başka kızlar veya evli kadınlar değil. Hiçbiri Melona'nın yerini tutamıyor, beni onun kadar sevmezler zaten.

-----

Hırs, vücut buldu. Adı Ahmet ve şu an yazdıklarını okuyorsunuz.

----
Ruhum o kadar sıkıldı ki bu yazıyı yazdım. İçimi dökmek istedim. Anlatım bozuklukları, imla hataları filan varsa özür dilerim. Şimdi çalışmalarıma dönmem gerek.

Dinledim:
Tiamat/Alteration X 10
Rammstein/Stirb nicht vor mir
Anathema/Lost Control

Birbirleriyle alakasız ama yazıyla oldukça alakalı şarkılar. Başka birkaç şarkı daha dinledim, ama onların yazıyla alakası yoktu.

-Biraz daha kahve, efendim?
-Evet, lütfen.